zondag 18 mei 2008

Re: 't slenterende keurslijf

Dirk,

Zo schoon zag ik Ada niet eerder, mooi
symmetrisch het midden houdend tussen een
dubbelgeklapte Rorschachtest, een
Mandelbrot-fractal en een toekomstvisioen,
waarvan vooral de groteske spanwijdte me
imponeert, hoewel die zo tóch in de natuur
voorkomt. Adababe haar vleugelslag heeft de lucht
in onze spelonk weer wat verplaatst. Fijn!

Groet,

Rutger

dinsdag 15 april 2008

Re: Griep

Zonder jou had ik die regels als misprijzing opgevat van menselijk gestuntel (en hoe goed ken je dan Lucebert, na al die jaren). Maar ze zouden als motto en mantra boven onze grot kunnen staan, niet? Want het is allicht beter dan de formule van het wereldraadsel op een t-shirt, of een andere toverspreuk van wie het antwoord (en daarmee de dood in de pot) meent te hebben gevonden.
Ik leer het wel, Dirk...



At 15:45 15-4-2008, you wrote:
gedachten worden gedaan rondom de dingen
deels duidelijk deels aangeduid
maar geen zal er daadwerkelijk winnen

Heerlijk & groots, die middaghitte
het was dan ook bijzonder heet midden 1962, mijn moeder zegt dat toch altijd :-]

----- Original Message ----
From: Rutger H. Cornets de Groot <rutger@cornetsdegroot.com>
To: Dirk Vekemans <dirkvekemans@yahoo.com>
Sent: Tuesday, April 15, 2008 3:20:30 PM
Subject: Re: Griep

Dirk,

Gebruik van Google is zo te zien niet zonder heuristisch voordeel: ignotum per ignotus: het duistere verklaren door het nog duisterdere - een beetje liefde voor die muze in haar afgescheurde kleed! Een fraai vers, van Vermeylen, bedoel ik.

De middaghitte is van Lucebert, rond 1962 gepubliceerd in.... Merlyn. Zie hier op p. 56: http://www.dbnl.org/tekst/_mer005196201_01/_mer005196201_01_0012.htm

gij zult rondtasten in de middaghitte
 
de slaper door een sloopwerktuig ontworpen
eens genummerd als kind is door willekeur omringd
hij gaat tenslotte op zijn tenen staan zijn ogen
zullen eenzaam opklimmen naar een schitterend lichaam in de lucht
dit is mijn geluk dit is mijn ellende
 
deze dag zal zijn als alle dagen
gedachten worden gedaan rondom de dingen
deels duidelijk deels aangeduid
maar geen zal er daadwerkelijk winnen
 
slechts even door handoplegging
zal zich losmaken het pakijs van het verdriet
te zijn gebonden een last logge onderdelen
een loopmachine smekend om respijt
om rust in de rage
de dwingende bronnendorst
 
bah hoe slaat in de goedgesmeerde steden
keer op keer de bliksem in
juist daar waar ik drinken wil


Rutger


At 15:00 15-4-2008, you wrote:
Rutger,

'k wou weten waar die middaghitte was, opdat ik ook zou kunnen tasten, want het hagelt hier maar
met aprilse grilligheid. Ik kwam hier op uit, August Vermeylen:



MISANTHROPIE







Menschen zijn lelijk, met hun lijf mismaakt
Door 't zwoegen, 't droevig kleed en eeuw'ge ziekten
Hun geest is laf, of zij voor 't leven schrikten
't Onloofbare, dat rond uw schijn-zijn waakt

Verkracht smartvleesch, dat nooit de banden braak
Waarin u wevers van den dood verstrikten
Uit duistren nacht! Vleeschoogen die uw blik ten
Hemel nooit hieft, en maar wat stoflijks raakt

Uw beendren zijn verkankerd door de zonde
'k Zou, als 'k uw bleeke mom afscheuren konde
'n Beestmuil zien grijnzen. Dóód zijt gij; gesmoord

Dóód is uw vlam.  Rondtastend draait ge, als beesten
Verplet ge elkaar, te zoeken naar één Woord
Dat lang vergeten is uit menschengeesten.


die blik ten! bij die vleesogen! o hemelse stoflijkheid!

Er zit een Muze diep geborgen in de Geugleklieren, ze stipt ons resultaten aan waarin zijzelf heur afgescheurde kleed in repen droog laat zwieren, zodat wij wanhopig tastend naar haar zoeke lijf met museaal gebazel alle tijd om niet verliezen.

dirk



 


between 0000-00-00 and 9999-99-99  

Re: Griep

gedachten worden gedaan rondom de dingen
deels duidelijk deels aangeduid
maar geen zal er daadwerkelijk winnen

Heerlijk & groots, die middaghitte
het was dan ook bijzonder heet midden 1962, mijn moeder zegt dat toch altijd :-]

----- Original Message ----
From: Rutger H. Cornets de Groot <rutger@cornetsdegroot.com>
To: Dirk Vekemans <dirkvekemans@yahoo.com>
Sent: Tuesday, April 15, 2008 3:20:30 PM
Subject: Re: Griep

Dirk,

Gebruik van Google is zo te zien niet zonder heuristisch voordeel: ignotum per ignotus: het duistere verklaren door het nog duisterdere - een beetje liefde voor die muze in haar afgescheurde kleed! Een fraai vers, van Vermeylen, bedoel ik.

De middaghitte is van Lucebert, rond 1962 gepubliceerd in.... Merlyn. Zie hier op p. 56: http://www.dbnl.org/tekst/_mer005196201_01/_mer005196201_01_0012.htm

gij zult rondtasten in de middaghitte
 
de slaper door een sloopwerktuig ontworpen
eens genummerd als kind is door willekeur omringd
hij gaat tenslotte op zijn tenen staan zijn ogen
zullen eenzaam opklimmen naar een schitterend lichaam in de lucht
dit is mijn geluk dit is mijn ellende
 
deze dag zal zijn als alle dagen
gedachten worden gedaan rondom de dingen
deels duidelijk deels aangeduid
maar geen zal er daadwerkelijk winnen
 
slechts even door handoplegging
zal zich losmaken het pakijs van het verdriet
te zijn gebonden een last logge onderdelen
een loopmachine smekend om respijt
om rust in de rage
de dwingende bronnendorst
 
bah hoe slaat in de goedgesmeerde steden
keer op keer de bliksem in
juist daar waar ik drinken wil


Rutger


At 15:00 15-4-2008, you wrote:
Rutger,

'k wou weten waar die middaghitte was, opdat ik ook zou kunnen tasten, want het hagelt hier maar
met aprilse grilligheid. Ik kwam hier op uit, August Vermeylen:

MISANTHROPIE



Menschen zijn lelijk, met hun lijf mismaakt
Door 't zwoegen, 't droevig kleed en eeuw'ge ziekten
Hun geest is laf, of zij voor 't leven schrikten
't Onloofbare, dat rond uw schijn-zijn waakt

Verkracht smartvleesch, dat nooit de banden braak
Waarin u wevers van den dood verstrikten
Uit duistren nacht! Vleeschoogen die uw blik ten
Hemel nooit hieft, en maar wat stoflijks raakt

Uw beendren zijn verkankerd door de zonde
'k Zou, als 'k uw bleeke mom afscheuren konde
'n Beestmuil zien grijnzen. Dóód zijt gij; gesmoord

Dóód is uw vlam.  Rondtastend draait ge, als beesten
Verplet ge elkaar, te zoeken naar één Woord
Dat lang vergeten is uit menschengeesten.


die blik ten! bij die vleesogen! o hemelse stoflijkheid!

Er zit een Muze diep geborgen in de Geugleklieren, ze stipt ons resultaten aan waarin zijzelf heur afgescheurde kleed in repen droog laat zwieren, zodat wij wanhopig tastend naar haar zoeke lijf met museaal gebazel alle tijd om niet verliezen.

dirk



 


between 0000-00-00 and 9999-99-99  

Re: Griep

Rutger,

'k wou weten waar die middaghitte was, opdat ik ook zou kunnen tasten, want het hagelt hier maar

met aprilse grilligheid. Ik kwam hier op uit, August Vermeylen:

MISANTHROPIE

Menschen zijn lelijk, met hun lijf mismaakt
Door 't zwoegen, 't droevig kleed en eeuw'ge ziekten
Hun geest is laf, of zij voor 't leven schrikten
't Onloofbare, dat rond uw schijn-zijn waakt

Verkracht smartvleesch, dat nooit de banden braak
Waarin u wevers van den dood verstrikten
Uit duistren nacht! Vleeschoogen die uw blik ten
Hemel nooit hieft, en maar wat stoflijks raakt

Uw beendren zijn verkankerd door de zonde
'k Zou, als 'k uw bleeke mom afscheuren konde
'n Beestmuil zien grijnzen. Dóód zijt gij; gesmoord

Dóód is uw vlam.  Rondtastend draait ge, als beesten
Verplet ge elkaar, te zoeken naar één Woord
Dat lang vergeten is uit menschengeesten.


die blik ten! bij die vleesogen! o hemelse stoflijkheid!

Er zit een Muze diep geborgen in de Geugleklieren, ze stipt ons resultaten aan waarin zijzelf heur afgescheurde kleed in repen droog laat zwieren, zodat wij wanhopig tastend naar haar zoeke lijf met museaal gebazel alle tijd om niet verliezen.

dirk




 

 

Re: Griep

Dirk,

Mooie reactie op Buelens en Breukers; het is natuurlijk iets naar je hart. En dan voor 25.000 euro, wie lacht daar niet om!

De poëzie tot haar recht laten komen - ja, dat is natuurlijk een merkwaardige formulering. Rechteloos als ze is, heeft ze wel een bereik, in welk opzicht lezers misschien alleen maar faciliterend optreden - maar toch staat mij de daarbij geïmpliceerde verzelfstandiging niet aan. Ik ben dan ook geen merlinist, ook geen personalist ten andere - eigenlijk hoop ik er met Van den Oever een beetje beter achter te komen wat ik dan wel zou <zijn>.
Ik wou eerst zeggen: de poëzie te begrijpen, maar dat veronderstelt weer een kleine machtsuitoefening, en wat we dan in onze handen houden is niet wat we dachten te be-grijpen. Een beetje Heisenberg kan geen kwaad in poeticis!

Mijn vader zei zijn leven lang op zoek te zijn geweest naar 'psychische taal' om eindelijk zijn 'literaire taal' op te kunnen geven. Dat bedoelde ik gisteren eigenlijk. Het is wat ironisch dat ik eerst langs Van den Oever moet om dat - op veel langere termijn - voor elkaar te gaan krijgen. Maar ik ben ook anders dan hij, en dan jij: ik kan wel wat van jullie chaos gebruiken: 'Men moet chaos in zich hebben om een dansende ster te kunnen baren', zegt Nietzsche.

In elk geval gaan we door: diep in de grot, en soms erbuiten, 'rondtastend in de middaghitte'.

Rutger


At 13:36 15-4-2008, Dirk Vekemans wrote:
Rutger,

Nu zit/zat ik weer effie verlegen om tijd om je terdege te beantwoorden. Ik vond je opmerking gisteren helemaal niet korzelig klinken, ik besef ook wel dat mijn Kathedraals gedram vaak een monomane vorm aanneemt waar niemand goed mee overweg kan, soms ikzelf niet bij herlezing.

Maar ik sta mezelf toe om dat niet erg te vinden want ik vind zo'n monomane vertekening van alles nu net een goeie zaak, het haalt als een tractor van enige tonnage met een veelkantige ploeg de velden open waar alles dreigt te verzanden.

En ik zoek bij jou net dat verliterairde, dat literatuurderige op: als er 1 veld is waarbinnen gedachten-als-bewegingen voldoende fijn gruis vinden om zich met volkomen leesbaarheid in voort te bewegen dan is het de literatuur wel, & je bezit voor mij net die fijne snee, de juiste korrel. Ik doe daar overigens graag aan mee, mijn jeugd bestond uit de realiteit waar niks over te zeggen is/was, en de literatuur, die dat dan maar kwam vervangen.

Ik zal dan (hahaha, het is me wat) wel op tijd en stond aan je plasjes komen snuffelen, want het is mij natuurlijk veel méér dan wat je hier poogt te verkwispelstaarten. In mijn betoogje laatst, waarvoor je jezelf onbekwaam acht, zitten meer gaten dan lijnen, dus het is ook onbegrijpelijk, maar dat is nu net waar we straks vanaf willen, én kunnen omdat we om de gaten te vullen, ze eerst moeten benaderen, de randen situeren, het veld verkennen.

Het grotontwerp heeft dus menige vormen van bewatering nodig, en alles wat mee het groteske als beweging kan omschrijven is wenselijk. Jij neemt Van den Oever door, ik zit in Bakhtin te neuzelen & we proberen alles samen te brengen opdat het zou botsen, vervloeien, verstrengelen en weer wegschieten.

Het groteske als 'duider van het wak' ( ha, wanneer mag een dichter zichzelf citeren? dit is het epitheton dat ik Faverey toedacht/dichtte in 'Spelen'. Als ik daar zin in heb, dus) als, in deze context, een catalysator bij theoretische ter ontwrichting van vastgeroeste theoretische kaders, is voor mij de grote hoop, het te bereiken Elysium waarvoor ik mij in dit avontuur gestort heb: als we erin slagen om die functie van het groteske op enige wijze duidelijker te vatten en/of bruikbaar, inzetbaar te maken, als denkbeweging bedoel ik dan maar bij gebrek aan een beter woord, dan kunnen we ons op de borst kloppen en Tarzanesk de slapende jungle onze triomf verkondigen.

Ik zou dat dan wel degelijk graag verder uitgespit zien, hoe die mensen dat dat zien 'de poëzie tot haar recht laten komen'. Is niet elke leeshouding maar bruikbaar als houding zolang het een tijdelijke en mede door de tekst ingegeven houding is en geen  naar buiten toe hoog gehouden pose, of, erger nog, een aan de voorgeschreven houding aangepaste zetel, bekleed met het leder van de academische reputatie?
Ik heb overigen helemaal niks tegen abstractie, hoe zou ik kunnen schrijven zónder abstractie, maar het abstraheren is een middel, zoals wrijving een middel kan zijn, of desintegratie om doorgangen te forceren, bruggen te slaan, vérder te groeien.
Wat ik bv dan mis, nu, behalve dan bij Buelens of Van Bastelaere of tot in het folosofische bij De Cauter soms en  behalve bij jou ook, is een verderzetting van de Merlijnse beweging, niet als Merlijnse beweging, hoe kan dat ook, Merlijn is wég, maar  het verdere verzitten, het schuifelen tot er een houding ontstaat die de lezing communicatief maakt en de communicatie derhalve ook vruchtbaar voor geheel de literaire zwam als dusdanig. Of laat het dan een ranonkel zijn.

Als er binnen en buiten ons eigen enge kringetje om niveau geroepen wordt gaat het m.i. daarover, dat je een communiceerbare leeshouding hebt die vruchtbaar, want dat infecteert ook, en wat infecteert is goed want het poëtische laat zich net als het groteske nog steeds het best omschrijven als een gemis, een falen, iets dat je dient op te roepen, altijd weer.

Dirk

----- Original Message ----
From: Rutger H. Cornets de Groot <rutger@cornetsdegroot.com>
To: Dirk Vekemans <dirkvekemans@yahoo.com>
Cc: vilt.grotext@blogger.com
Sent: Tuesday, April 15, 2008 12:18:25 PM
Subject: Griep

Dirk,

Dat klinkt de volgende ochtend allicht wat korzelig, en dát is niet de bedoeling. Het is niet dat ik het wel geloof of in mijn pet gooi wat je schrijft, want ik lees alles juist 'nauwgezet en wanhopig' (daar gaat die literator weer) maar ben in dit stadium van mijn 'ontwikkeling' - waarom die aanhalingstekens? omdat het woord een definietsel behoeft, niet om het vast te leggen, maar om er openingen voor te vinden - niet goed genoeg toegerust hiervoor. Wat kan ik doen? Proberen de achterstand in te lopen, en tussentijds verslag te doen van mijn bevindingen. Geen geplande fasen dus, maar om de zoveel dagen (bladzijden) een plasje tegen de ingang van de grot.
Je ziet, ik zit er maar mee. Enfin, 't geeft niet.
't Valt me op dat Van den Oever evenals Vaessens en Joosten destijds in hun boek over <postmoderne poëzie> erop wijst dat sommige leeshoudingen, m.n. de ergocentrische van Merlyn, al evenmin is toegerust om deze poëzie tot haar recht te laten komen. Net als 'postmodern' zou het predikaat 'grotesk' een erkenning zijn van het tekortschieten van de eigen theoretische kaders. Ik ben benieuwd of ze nog ingaat op de verschillen tussen die twee, en ook op het verschil met het sublieme. Maar misschien zijn al dergelijke noties je te abstract?

Rutger


 

Re: Griep

Rutger,

Nu zit/zat ik weer effie verlegen om tijd om je terdege te beantwoorden. Ik vond je opmerking gisteren helemaal niet korzelig klinken, ik besef ook wel dat mijn Kathedraals gedram vaak een monomane vorm aanneemt waar niemand goed mee overweg kan, soms ikzelf niet bij herlezing.

Maar ik sta mezelf toe om dat niet erg te vinden want ik vind zo'n monomane vertekening van alles nu net een goeie zaak, het haalt als een tractor van enige tonnage met een veelkantige ploeg de velden open waar alles dreigt te verzanden.

En ik zoek bij jou net dat verliterairde, dat literatuurderige op: als er één veld is waarbinnen gedachten-als-bewegingen voldoende fijn gruis vinden om zich met volkomen leesbaarheid in voort te bewegen dan is het de literatuur wel, & je bezit voor mij net die fijne snee, de juiste korrel. Ik doe daar overigens graag aan mee, mijn jeugd bestond uit de realiteit waar niks over te zeggen is/was, en de literatuur, die dat dan maar kwam vervangen.

Ik zal dan (hahaha, het is me wat) wel op tijd en stond aan je plasjes komen snuffelen, want het is mij natuurlijk veel méér dan wat je hier poogt te verkwispelstaarten. In mijn betoogje laatst, waarvoor je jezelf onbekwaam acht, zitten meer gaten dan lijnen, dus het is ook onbegrijpelijk, maar dat is nu net waar we straks vanaf willen, én kunnen omdat we om de gaten te vullen, ze eerst moeten benaderen, de randen situeren, het veld verkennen.

Het grotontwerp heeft dus menige vormen van bewatering nodig, en alles wat mee het groteske als beweging kan omschrijven is wenselijk. Jij neemt Van den Oever door, ik zit in Bakhtin te neuzelen & we proberen alles samen te brengen opdat het zou botsen, vervloeien, verstrengelen en weer wegschieten.

Het groteske als 'duider van het wak' ( ha, wanneer mag een dichter zichzelf citeren? dit is het epitheton dat ik Faverey toedacht/dichtte in 'Spelen'. Als ik daar zin in heb, dus) als, in deze context, een katalysator bij het theoretische vuurwerk ter ontwrichting van vastgeroeste kaders, is voor mij de grote hoop, het te bereiken Elysium waarvoor ik mij in dit avontuur gestort heb: als we erin slagen om die functie van het groteske op enige wijze duidelijker te vatten en/of bruikbaar, inzetbaar te maken, als denkbeweging bedoel ik dan maar bij gebrek aan een beter woord, dan kunnen we ons op de borst kloppen en Tarzanesk de slapende jungle onze triomf verkondigen.

Ik zou dat dan wel degelijk graag verder uitgespit zien, hoe die mensen dat dan zien : 'de poëzie tot haar recht laten komen'. Is niet elke leeshouding maar bruikbaar als houding zolang het een tijdelijke en mede door de tekst ingegeven houding is en geen naar buiten toe hoog gehouden pose, of, erger nog, een aan de voorgeschreven houding aangepaste zetel, bekleed met het leder van de academische reputatie?

Ik heb overigen helemaal niks tegen abstractie, hoe zou ik kunnen schrijven zónder abstractie, maar het abstraheren is een middel, zoals wrijving een middel kan zijn, of desintegratie om doorgangen te forceren, bruggen te slaan, vérder te groeien.

Wat ik bv dan mis, nu, behalve dan bij Buelens of Van Bastelaere of tot in het filosofische bij De Cauter soms en behalve bij jou ook, is een verderzetting van de Merlijnse beweging, niet als Merlijnse beweging, hoe kan dat ook, Merlijn is wég, maar het verdere verzitten, het schuifelen tot er een houding ontstaat die de lezing communicatief maakt en de communicatie derhalve ook vruchtbaar voor geheel de literaire zwam als dusdanig. Of laat het dan een ranonkel zijn.

Als er binnen en buiten ons eigen enge kringetje om niveau geroepen wordt gaat het m.i. daarover, dat je een communiceerbare leeshouding hebt die vruchtbaar, want dat infecteert ook, en wat infecteert is goed want het poëtische laat zich net als het groteske nog steeds het best omschrijven als een gemis, een falen, iets dat je dient op te roepen, altijd weer.

Dirk

-

Griep

Dirk,

Dat klinkt de volgende ochtend allicht wat korzelig, en dát is niet de bedoeling. Het is niet dat ik het wel geloof of in mijn pet gooi wat je schrijft, want ik lees alles juist 'nauwgezet en wanhopig' (daar gaat die literator weer) maar ben in dit stadium van mijn 'ontwikkeling' - waarom die aanhalingstekens? omdat het woord een definietsel behoeft, niet om het vast te leggen, maar om er openingen voor te vinden - niet goed genoeg toegerust hiervoor. Wat kan ik doen? Proberen de achterstand in te lopen, en tussentijds verslag te doen van mijn bevindingen. Geen geplande fasen dus, maar om de zoveel dagen (bladzijden) een plasje tegen de ingang van de grot.
Je ziet, ik zit er maar mee. Enfin, 't geeft niet.
't Valt me op dat Van den Oever evenals Vaessens en Joosten destijds in hun boek over <postmoderne poëzie> erop wijst dat sommige leeshoudingen, m.n. de ergocentrische van Merlyn, al evenmin is toegerust om deze poëzie tot haar recht te laten komen. Net als 'postmodern' zou het predikaat 'grotesk' een erkenning zijn van het tekortschieten van de eigen theoretische kaders. Ik ben benieuwd of ze nog ingaat op de verschillen tussen die twee, en ook op het verschil met het sublieme. Maar misschien zijn al dergelijke noties je te abstract?

Rutger

maandag 14 april 2008

Griep

Dirk,

Met griep in mijn lijf, al drie dagen, heb ik
toch nog wat kunnen plaatsen vanavond (na eerst
mijn inloggegevens te hebben opgevraagd). Het
haalt niet bij wat jij doet, maar daar zie ik ook
vanaf: ik vind je laatste post dermate lastig te
volgen dat ik het opgeef je op die manier partij
te geven: dat zou jou maar nodeloos ophouden. Ik
lees rustig in het boek van Annie van den Oever,
en hoop mijn achterstand zo goed als ik kan in te
halen. Ik ben maar een arme 'literator' (en zelfs
dat niet: ik ben hooguit dat wat ik heb
geschreven) en voel me op geen enkele manier in
staat om het menselijke te definiëren of het ik
op te doen lossen, als dit niet op een of andere
manier in 'literaire taal' kan worden gedaan:
niet om het mooie, maar vanwege de referentie. Ik
sluit niet uit dat daar nog eens verandering in
komt, maar vooralsnog heb je niet méér aan me dan een toegewijde lezer.

Groet,

Rutger

dinsdag 1 april 2008

Re: 't slenterende keurslijf

Dirk,

Je hebt het al eerder gemerkt, ik reageer niet altijd even prompt. Het vloeit bij mij lang niet zoals ik zou willen, maar gaat met horten en stoten - een schizofreen trekje (al zul jij dit soort etikettengeplak vermoedelijk afwijzen).

Las gisteren met plezier je tirade tegen de zichzelf voor een appel en een ei verkopende schrijvertjes, en zag later dat je 'm voor het grootste deel weer had verwijderd, en dat begrijp ik ook wel; je kunt niet blijven kankeren - maar je diepe minachting en walging deel ik van ganser harte. Schrijvers behoren in de eerste plaats toch democraten te zijn: mensen die stem geven aan mensen die geen stem hebben, om het zo eens uit te drukken. Maar een hoop schrijvers doen weinig meer dan berichten kopiëren, als afschrijvers: ze zouden van staatswege geïnstalleerd en betaald moeten worden!

Het geschifte, het verrückte, er vlak of net naast zitten, waardoor een metonymia een metaforisch karakter krijgt - zou dat kunnen?

Michaux' gedicht over het gezicht bracht ik in verband met Deleuze, die ergens zegt het gezicht als een product van een sociaal systeem te beschouwen, zelfs als een 'uitvinding van Christus', en zich dan afvraagt: 'Hoe het gezicht uit elkaar te halen? (...) Hoe zelfs onze liefde breken om eindelijk echt lief te kunnen hebben? Hoe onwaarneembaar worden?'

Veel van wat hij en wat jij schrijft is als poëzie voor me: niet (volledig) begrijpelijk, wel verstaanbaar. Overigens zie ik een goeroe niet als een informant, en in exclusieve toegang, sleutels, slierten volgelingen en wat niet al tot het Al geloof ik helemaal niet. Dat is niet wat ik bedoelde met goeroe - misschien koos ik niet de goede term. Men moet zich toch, goeroe of niet, subversief opstellen ten opzichte van het weten (dat is wel een geschikte term eigenlijk). Een 'goeroe', zoals ik hem bedoelde, verenigt in dat opzicht priester- met gangsterkwaliteiten: eveneens een groteske figuur dus. De waarheid wordt niet geopenbaard, maar gehackt. Wat niet wegneemt dat ik je teksten soms lees zoals een inbreker aan een knop van een kluis draait: langzaam (dat ten eerste!), en goed luisterend of hij daar niet een stukje van een code kan oppikken. Ja, en dat wil dan niet zeggen dat die kluis na verloop van tijd met een ruk volledig opengaat en men getroffen wordt door een oorverdoven zonlicht, maar iets van die ervaring heb ik toch wel gedurig bij je teksten.

Nog even terug op de astrologie: daar heb ik verder niets mee te maken natuurlijk. Maar zoals alle systemen levert het vormen op die soms een tijdje ondergronds kunnen gaan en dan elders onverwacht weer opduiken. Het nadeel van op die manier essayistiek te bedrijven, is alleen dat het inventariserend werk is, meer geschikt voor een techniker of wetenschapper dan voor mij. Hier blijft het dan ook bij.

Ik kom later nog terug op Omé Agnel; nu wat eten en vanavond naar mijn biljartavond. Tsja!

Rutger

PS Had je nog gezien dat ik je tekst heb geplagieerd in mijn reactie op het bericht op de Contrabas?

maandag 31 maart 2008

Re: 't slenterende keurslijf

Rutger,

MU!
Alles wat je serieus neemt kan een bron van wijsheid worden allicht, het zit 'm meer in wat je ermee doet.

Dat goeroe gedoe vind ik dus maar niks. Er zit misschien wel wat bruikbaars in wat ik zo nu en dan bij elkaar pieker maar dat is het dan ook wel, de marktwaarde van mijn gedachtegoed is heden quasi nihil en ik zal pas rusten als ik de perfectie van de nul bereikt heb. Het probleem met onze maatschappij is dat ze de grootste en meest voor de hand liggende common sense pas kan 'lezen' als het uit de mond van een gepromoveerde waarzegger komt, een terdege als dusdanig belabelde.

Ik schuif het ongemak maar weer terug, ook, want het is me toch wat gênant.Elke ontkenning beledigt het oordeel en de beoordeelder, maar het uitgesproken oordeel smeekt terzelfdertijd om ontkenning. Die gedaante, die informant van het Al, die je daar zo vlug op mij plakt is dat niet meteen ook een groteske figuur, nu eens niet uit het contingente van je persoon uitgekristalliseerd, maar je voorgeschoteld als 'denkbaarheid' binnen het park van ideeën waartussen het wandelen toegelaten is zonder bijkomende vergunning?

Waar ik altijd vanuit ga is dat je als nadenkend individu niet de eigenzinnige nieuwigheid of de blinkende sleutel van het Al dient na te streven, één of andere ideële afwezigheid die moet ontdekt of bemachtigd worden, om die vervolgens gaan te profeteren aan een sliert volgelingen, maar dat het er eerder op aankomt het eigenzinnige in je af te stemmen op de mogelijkheden die er zijn, op de aanwezigheid van het denkbare. Pas als de constructie van het ik oplost in de vloeiende beweging van een houding kan het denkbare gedacht worden en is er de mogelijkheid om de opgewekte stroom te benutten in het veld van het reële.

Lap, nu klink ik al als een goeroe.

Soit. To the point : ik heb er dus geen problemen mee om de constructie zoals Brugman die uittekent te gebruiken/misbruiken, net als eender welke ander talige constructie. Waar ik mij dan wel aan zou storen is elke poging om een talige constructie op dwingende wijze te willen gaan verankeren in het materiële, en dat is nou net wat astrologie doet, of pretendeert te doen. Die draadjes moeten toch door, maar dan merk je ook nogal snel dat je met een snel afstervend gewas zit, dat zonder het bijgeloof als energiebron ook het magische mist, en dat magische is dan weer net die link mat het materiële.

Met Giordano Bruno heb je dat ook, bij momenten, maar daar zit je middenin een levende hermetische traditie die zich volop als waarnemingsstrategie kan laten gelden. De verfijningspotentie, het aantal vluchtwegen daar is net zo groot als pakweg in de moderne natuurkunde. Bij de kenschetsing van 'systemen' kan je immers niet oordelen dat het ene beter is als het andere aan de hand van hoeveel waarheid of echtheid ze opleveren, want de hoeveelheid waarheid of echtheid is een constante; dat namelijk wat het menselijk brein kan verwerken, en verwerken is dan eigenlijk nog een eufemisme voor 'opwekken'. En dat is al bij al vrij beperkt, misschien, de uitspraak van Eliot indachtig die met de regelmaat van een klok wel opduikt in mijn geschrijf: "Human mind cannot bear very much reality".

In die trant is het wat mij betreft dus altijd beter de gedachte en het gedachte als een bijkomendheid van een gebeuren te zien, het gevolg van een fysiologisch proces. Ik verwijs hier gaar naar de theorie van Karl Pribram die dat mooi uitdiept met neurologische bewijsvoeringen en al: de potentie van de metafoor van het hologram als verklarend model voor het bewustzijn, maar dat is een persoonlijke voorkeur, een intuïtie, zeg maar.
Die op louter theoretische wijze (vooralsnog?) achterhaalbare determinatie in het materiële zoals die in de hedendaagse wetenschap eigenlijk buiten kijf staat, zegt dan natuurlijk weer niks over de uiteindelijke gronden en verklaring van het materiële, het is een gigantische misvatting om met alle breintjes netjes gedissecteerd en alle optelsommen gemaakt op glunderende wijze te gaan beweren dat we de sleutel tot het leven in handen hebben.

Wat we dan vast hebben is allicht maar een slagsleuteltje voor een miezerig achterpoortje, langs daar kom je eerst in de tuin en dan in het bouwvallige rijhuis waar we al heel de tijd in woonden.
dirk

aanvulling beeldmateriaal



Martin Schöngauer´s Verlokkingen van de Heilige Anthonius
(wikimedia)

zondag 30 maart 2008

Re: 't slenterende keurslijf

Dirk,

"De rafels moeten er al zijn zodat er later aanknopingspunten te bespeuren zijn": weer een onvermoede parel. Met alle uitleg die je zo genereus biedt neem je langzamerhand de gestalte van goeroe voor me aan, dat is misschien ongemakkelijk, maar gelukkig ben ik al wat ouder dan toen in die Jaguar (ja, ik weet, ik mag het niet op mezelf projecteren), en gelukkig ben je Ray Kurzweil niet! - al vind ik dat fascinerend om te lezen hoor.

Verder ben en was ik me natuurlijk bewust van de moeilijkheid met die chaos en die volheid, het niets en elke tijdsgebonden constructie, de decadentie ervan - maar wat ik er toch van overhoud is die dichotomie verstarring/leven (als ik het zo goed uitdruk), die maakt dat ook een statisch beeld, een foto, kan trillen en bewegen, zachtjes van het leven waarmee het is geïnfuseerd.

Ik hoop over enige tijd weer een wat andere richting uit te gaan - ook al zou ik niet durven beweren dat ik het met het mythische gehad heb. En ja, dat het postmodern oogt begrijp ik natuurlijk, maar het is door mij niet als zodanig gemotiveerd; - wat niet wil zeggen dat ik in de astrologie 'geloof' of aanspraken t.a.v. de wetenschappelijkheid ervan zou willen maken, maar wel dat ik er een bron van wijsheid in zie. Ik neem die analogie grotesk-duivel-steenbok-judas (die natuurlijk voor uitbreiding vatbaar is; sterker, die móet worden uitgebreid, als een woekering) dan ook serieus vooralsnog.

Het is ook wat ik lees, en wie ik ben - en wie ik ben is natuurlijk ook wat ik lees - waardoor ik hiermee kom: inderdaad een soort afval, een technisch laagstandje, nog geen exploratie van nieuw gebied. Het grootste probleem ermee is allicht dat hier het groteske volledig geïntegreerd zou kunnen worden in een systeem; dat een systeem in het groteske zou voorzien, en dan nog wel een reeks niet van a tot z maar van a tot A. - Wat toch niet wegneemt dat Judas onmisbaar is voor Jezus... Ik hoop dat je me toestaat dat ik dergelijke termen - eigennamen zijn het nauwelijks - blijf introduceren, niet bij wijze van postmoderne of groteske geste, maar totdat ze - beginnen te rafelen, en ik wat beter kan aanklampen.

Dirk, deze passage:

"Zo'n ideëel maatschappelijk bestel bestaat uiteraard niet, en we zien in de praktijk dan ook in tijden van grote crisis het groteske bijna als een mainstream het culturele veld overspoelen, aan de hand van monsterverbonden bv met het eschatologische doemdenken waarvan het de door het kritieke opgewekte energie behoudt, maar waarvan het het negatieve door kortsluiting met het obscene dusdanig belachelijk maakt dat de apocalyptische vermaningen tot groot vermaak van het publiek ombuigen naar een anarchistisch egocentrisme, een 'retour' naar het primaire die alles en iedereen een lachspiegel voorhoudt. Het is dus laat het werken, dat het gedaan is."

Eerst ging ik je vragen welke verbinding dat is tussen het eschatologische doemdenken en het obscene, en welke lachspiegel je bedoelt - maar nu met die Kurzweil - een futurist met zo'n naam! - begrijp ik beter wat je bedoelt; misschien dat obscene nog niet helemaal - maar vooral ook de laatste vetgedrukte zin niet; ik weet niet hoe ik die moet lezen. Dan later pik ik het wel weer op: "een monstrosum dat dient om het bekende door middel van net dat groteske te vatten, ex negativo als het ware" - heel even flitst Levinas daar door me heen.

Het is een genot je te lezen; je slaat voortdurend bressen en maakt langzamerhand een Henry Moore van me: een grotesk lichaam, vol gaten. Morgen verder met je tekst. Half slapend, uitgeput van het onafgebroken lichtstaren een hele dag lang, ook ik,

Zeer goede groet,

Rutger

Re: 't slenterende keurslijf

Rutger,

Dit gaat toch effie duren vooraleer ik die post verwerkt heb, ik vind het zo op het eerste zicht eigenlijk 1 en al post-modern om een astrologisch discours te gebruiken als woordelijke figuur om het groteske individu te vatten. In die zin is het enkel een kwestie van een voldoende hoge resolutie , verfijning in het basisveld waarbinnen je een figuur tekent om de analogie te kunnen overbrengen, of eigenlijk al niet meer een analogie, maar de gedachtenbeweging zelf.

Dat sluit overigens mooi aan bij mijn lectuur van Lieven de Cauter's Benjamin boek, ik ben daar al effie mee zoet, het is één van de twintig boeken waar ik ergens middenin zit. Benjamin, zoals de Cauter hem beschrijft want dat Duits van Benjamin is aan mij voorlopig niet besteed, gebruikt immers op een soortgelijke wijze het joods-messianistisch gedachtengoed om een 'materialistische' beweging in zijn kritiek te leggen.

Zelf gebruik ik soms ook de raarste teksten om een gedachtenkronkel 'vatbaar' te maken, maar dat gaat dan eerder over een aanvoelen van de aard van de beweging dat over een fixeren van een Idee, want dat is slechts het afval van die beweging en dus secundair.

Het sluit dus, een beethje verderop, dan toch ook weer aan bij wat ik daar poneer met dat 'transhumane' perspectief, maar ik heb dan wel heel erg grote reserves bij de manier waarop mensen als Ray Kurzweil van een aangereikte vinger een arm maken om de hele wereld hun visioenen in te meppen, en dan natuurlijk de hele wereld met veel centen eerst. Dat is wat mij betreft een verfoeilijke recuperatie van een vooruitgangsdenken waar we eigenlijk bijna van af leken te zijn, maar dat dachten we over het religieuze fanatisme ook al effie.

Dus heb ik het daaromtrent liever over een a-humaan perspectief, om de verleiding niet aan te zwengelen om toch weer in levels en gradaties van verlossing beginnen te denken. Dat zint mij bij Benjamin overigens ook niet, dat zijn denken uiteindelijk ook weer een (wan)hoopsdenken is, mij intuitie dwingt mij altijd naar een appreciatie van het onmiddelijke ten nadele van een tijdsgebonden constructie, een gaan naar. Het gaan gaat zo wel, dat heeft geen af of op nodig, voor mij.

Wat dat betreft moet ik bij zo'n astrologisch discours niet meer of niet minder 'buiten de haakjes' zetten als bij eender ander discours dat dan wel de status van wetenschappelijkheid kan claimen. Dat wil dan ook weer niet zeggen dat ik de wetenschap als paradigma in vraag stel, toch niet met de aanvaardbaarheid van astrologische redeneringen als inzet. Dat situeert zich eerder op een epistemologisch kader en dan nog verderop in een ontologisch perspectief waar er een richting dient genomen, telkens weer, maar van buitenaf lijkt dat een keuze, enfin dat wordt teveel nu, maar de rafels moeten er al zijn zodat er later aanknopingspunten te bespeuren zijn.

Dus, die mevrouw is al bij al 'n interessante wending, vind ik, toch.

dirk

Re: 't slenterende keurslijf

"Negatief is immers niet wat ontstellend is, negatief is wat dusdanig beknot, gerasterd, gevangen en gefixeerd is dat het elke vorm van onvatbaarheid als een bedreiging ervaart."
Juist! Dat mag ik zo graag lezen!
Ik lees nog verder...



At 16:13 30-3-2008, you wrote:

Rutger,
heb op steels-zondagse wijze nog enkele paragrafen in die laatste post van me ingewerkt, o.m. ook om dat negatieve wat beter af te zetten tegen het karakter van 'onze' aanpak die het groteske wel als positief kan pogen te benaderen.

Re: 't slenterende keurslijf

Dirk,

Er is heel veel wat ik pas bij tweede of derde lezing van je begrijp, - maar dan ook goed! Of mijn post een venster openzet of er juist een sluit, weet ik niet, ik ben heel benieuwd wat je ervan gaat zeggen. Ik kan me eigenlijk niet voorstellen dat je je er in zult kunnen vinden, maar misschien vergis ik me. Ik 'hoop' geen van beide, ben alleen maar benieuwd - wat niet wil zeggen dat je je uit moet putten.

In elk geval is het voor mij ook een hele andere richting - hoewel een zeer vertrouwde - dan ik hiermee dacht in te slaan. Allicht hoort het tot 't bronmateriaal, of het heel vruchtbaar zal zijn betwijfel ik eerlijk gezegd. Eigenlijk vind ik het alleen maar frappant: de manier waarop ik 'de groteske mens' (beetje formalistische formulering) heb leren kennen, en wat ik daar bij die mevrouw Burgers over Steenbok lees.

Rutger

't slenterende keurslijf

'k heb op steels-zondagse wijze nog enkele paragrafen in die laatste post van me ingewerkt, o.m. ook om dat negatieve wat beter af te zetten tegen het karakter van 'onze' aanpak die het groteske wel als positief kan pogen te benaderen.

In die zin bedoelde ik ook die wellicht nog mysterieuze verwijzingen naar de 'eigenface' , waar het onvatbare een substantiëel karakter krijgt door een andere invulling van het substantie-begrip: substantiëel is niet (uitsluitend) wat de mens kan vatten, maar wat het (menselijk) systeem kan aanwenden, een algoritmische gemeenplaats, iets wat ik in mijn definietsels aanduid met een 'poortsel'. Dat gaat misschien wat ver richting de Kathedraalse Leer, met haar immer dubieuze status. Wat daarover gezegd wordt, is dan ook niet meteen 'cruciaal' voor het opzet hier, medunkt. Het zet wel wat ramen open, hoop ik dan maar, naar een verte zoals een levend lichaam die in de beweging van het briesje kan ervaren.

Zoals ik eerder al zei, het tempo van opeenvolgende posts hoeft hier helemaal niet zo hoog te liggen, dus ik probeer wat ik dan wél post als het effie kan in de diepte uit te werken. Niets belet je uiteraard om ook in mijn posts te duiken en daar accenten te verschuiven. Het stramien van het 'bloggen' met de keurige aanduidingen van 'dit is toen door die en onder die categorie gepost', is een keurslijf dat best ook elke manier mag als een leeg omhulsel genegeerd of ondergraven.

zaterdag 29 maart 2008

Re: Antonius

Het Atomium heb ik in mijn jeugd bezocht; dat was leuk hoor!

Ja, natuurlijk, die groteske figuurtjes, duiveltjes - en door wie zou Antonius in de woestijn verleid worden, als het niet de duivel himself was? Eenmaal daar, kun je als "essayist" goed aan de slag. Ook maar tussen aanhalingstekens, want veel is voor dat soort werk niet nodig. Maar de moeite is het allicht wel waard. Enfin, morgen meer.

Inderdaad, een resonantie van het Dante-fragment. Iets maakt zich van iemand meester: wat blijft er over? Soms: "levenssappen die op zinsverbijsterende wijze in het zichtbare gulpen," zoals je zegt, "als een sterk naar het schizoïde neigende auto-destructieve sjamaan die al stervend de grootst denkbare energiën vrijlaat"; soms is dat de lach-energie waarmee het finale ontbreken van ieder spoor wordt bevestigd: in ons lachen weerklinkt hun laatste geblaf/gehuil.

Een Hollandaise! Zo vanuit de blender?
Ik heb het naar mijn zin hiermee, hoor!

grotexten op de kulbibsenrol

dirk vekemans
grotextenlijst voor het datashoppen in de ku letteren bib

____________________________________
Noot bij dit record: grotext

Namen: Meyer, Michael J. [edt]
Titel: Literature and the grotesque / Ed. by Michael J.
Meyer
Imprint: Amsterdam : Rodopi, 1995 - 195 p.
Series: (Rodopi perspectives on modern literature ;
15)
ISSN/ISBN: 90-5183-793-3
Exemplaren:
KULeuven Letteren : LLIT: Algemene
Literatuurwetenschap 82.091 MEYE 1995

____________________________________
Noot bij dit record: grotext

Namen: Russo, Mary [aut]
Titel: The female grotesque : risk, excess and
modernity
Imprint: New York (N.Y.): Routledge, 1995 - XI, 233 p.
ISSN/ISBN: 0-415-90165-0
Exemplaren:
KULeuven Letteren : LLIT: Algemene
Literatuurwetenschap 82:396 RUSS 1995

____________________________________
Noot bij dit record: grotext

Namen: Barnard, Mary E. [aut]
Titel: The myth of Apollo and Daphne from Ovid to
Quevedo : love, agon and the grotesque
Imprint: Durham (N.C.): Duke university press, 1987 -
211 p.: ill.
Series: (Duke monographs in medieval and Renaissance
studies ; 8)
ISSN/ISBN: 0-8223-0701-4
Exemplaren:
KULeuven Letteren : LNEL: Nederlandse Literatuur BL /
119

____________________________________
Noot bij dit record: grotext

Namen: Harpam, Geoffrey Galt [aut]
Titel: On the grotesque : strategies of contradiction
in art and literature
Imprint: Princeton (N.J.): Princeton university press,
1982 - XXIII, 230 p.: ill.
ISSN/ISBN: 0-691-06522-5
Exemplaren:
KULeuven Campus Kortrijk : KOHU: Bibliotheek Humane
Wetenschappen 82-7 1982 HARP
KULeuven Letteren : LLIT: Algemene
Literatuurwetenschap 82:7 HARP

____________________________________
Noot bij dit record: grotext

Namen: Coronato, Rocco [aut]
Titel: Jonson versus Bakhtin : carnival and the
grotesque
Imprint: Amsterdam : Rodopi, 2003 - VIII, 267 p.
Series: (Textxet : studies in comparative literature ;
41)
ISSN/ISBN: 90-420-1174-2
Exemplaren:
KULeuven Letteren : LELI: Engelse Literatuur Tren 860
/ s 5

____________________________________
Noot bij dit record: grotext

Namen: Debevec, Sylvie Marie [aut] Case Western reserve
university [oth]
Titel: Le théâtre du grotesque
Imprint: Ann Arbor (Mich.): University microfilms
international, 1975 - VII, 294 p.
Exemplaren:
KULeuven Letteren : LFLE: Romaanse Literatuur 840 THEA
DEBE 1

____________________________________
Noot bij dit record: grotext

Namen: Beekman, E. M. [aut]
Titel: Homeopathy of the absurd : the grotesque in Paul
van Ostaijen's creative prose
Imprint: The Hague : Nijhoff, 1970 - X, 196 p.: front.
Series: (Bibliotheca neerlandica extra muros ; 1)
Exemplaren:
KULeuven Centrale Bibliotheek : MAGA5: Magazijn X14575
/ 1
KULeuven Campus Kortrijk : KOHU: Bibliotheek Humane
Wetenschappen 839.3 "19" OSTAIJEN BEEK
K.U.Brussel : Centrale Bibliotheek 82 N-MO# OSTA 1970
KULeuven Letteren : LNEL: Nederlandse Literatuur 839.3
20 OSTA/1

Disclaimer: http://www.kuleuven.be/cwis/email_disclaimer.htm

vrijdag 28 maart 2008

Re: Antonius

Oei ik zat nog op je vorige mail te broeden. We zijn net terug van het Atomium, als Belg moet je daar toch 's 1 keer binnen geweest zijn ook. Euh, ja, de kinderen vonden het leuk.

Antonius ( en Dante ook, overigens, waarvoor jij die mooie Staring resonantie hebt aangedragen), wordt vermeld in dat boek over het groteske van Harpham, ook volgens Annie van den Oever een te lezen boek op dit terrein:

http://books.google.com/books?id=
p8csPCj2hPcC&printsec=frontcover&dq=
grotesque&lr=&as_brr=3&hl=nl&source=
gbs_summary_r#PPA5,M1


Wat er in de Antonius iconografie gebeurt, is volgens Harpham een onschadelijk maken van het groteske: het afwijkende wordt ingekapseld tot verzoeking en daardoor ge-de-groteskeerd (hm,sappig clustertje). Veralgemenend daaruit kan je stellen dat de groteske beeldjes in kathedralen enzo ook die functie hebben: al het onbekende, het ambivalente, het ambigue dat eigen is aan de echte, (voor ons dan) positieve levensstroom, wordt teruggedrongen door het tastbaar te maken in de beeltenis en daardoor vatbaar en vooral bestrijdbaar in de verbeelding.

In een minder dogmatische omgeving, bij een vrijere, meer authentieke (?) mythevorming ligt daar allicht je aansluitingspunt: ook zonder 'leer' die van boven af over de hoofden van het plebs wordt neergekieperd, heb je een verwerkingsmethode van het onbestemde nodig, Freud heeft zo het umheimliche op narratieve basis aan het mythische weten linken, Jung laat er zijn archetypen op los, aan Lacan ben ik nog niet toegekomen en Zizek z'n Parallax view staat hier al klaar, maar d'r stond een fameuze dwazigheid in de inleiding en daar moet ik nog van bekomen vooraleer ik mij daar terug aan waag.

Vrouwlief vraagt of ik effie de Hollandaise kom maken, ze kookt heerlijk als ik het niet doe, maar die Hollandaise lukt haar niet.


Antonius

Dirk,
Zou je nog eens voor mij het zich aandienen, vanuit de groteske, van
de heilige Antonius of van de verzoeking an sich willen motiveren?
Het brengt me op het spoor van iets waarbij we misschien baat kunnen
hebben. En laat ik maar niet te geheimzinnig doen: ik bedoel het
mythische. De komende dagen wil ik proberen de horoscoop van de
groteske mens te trekken, maar vooralsnog zie ik te onduidelijk die
verzoeking ontstaan...
Rutger

Re: taal brandt

Dirk,

Re: "Het groteske blijkt ook de plaats in te nemen van een vacuum in onze verwoordingsdrang, daar waar er een verlamming van de taal optreedt: het stokken, haperen, falen van de benaming creëert een spanning die door een groteske invulling met stukjes en beetjes van het bekende wordt ingevuld."

Ik vraag me daarbij af of het haperen/falen van de benoeming vooraf gaat aan de vorming van een groteske figuur, of dat die figuur zich in het spreken dringt. Ik hoop het laatste, want ik zou het groteske zoveel mogelijk positief willen waarderen - al hoeft geen mens me daarin te volgen natuurlijk. Ik zou graag een ruimte op deze planeet willen reserveren voor wie zich op deze planeet niet meer thuisvoelt.

Nog iets anders: "neem een kip & een haas & een aap & een mens & een slang & kluts dat maar gezellig door mekaar dan krijg je wel wat".
Onlangs oogstte de "dichter" Ingmar Heytze op de Nederlandse tv nogal wat succes met een "gedicht" over een blender. Maar in een blender worden al deze mooie polysyndeta (de &-en) tot moes verpulverd, en dat moet niet. Ook willen we niet wat krijgen; het incompatibele is al wat we nodig hebben - en nu begrijp ik plotseling ook wat Lyotard in dit discours te zoeken heeft. De groteske beoogt géén alchemie: er wordt geen steen der wijzen gekookt uit een prima materia onder een gedurig brandend vlammetje. Er is géén ontwikkeling, maar verstarring, wat misschien toch niet hetzelfde is als verstening.

Over je mail, de brandende taal en de rest van je fraaie post denk ik na. Die Forderung des Tages, etc.

donderdag 27 maart 2008

taal brandt

voor die analytics dien je normaal niks meer te doen, de code staat al op z´n plaats.

Je zou wel naast je eigen account nu ook toegang moeten hebben tot de vilt.net account, waaronder voor jou enkel grotext.blogspot.com ressorteert.
Misschien komt dat pas later door, als je ´s uit- en weer inlogt.

hihihi zo schuddebol ik nu al bijna in slaap, het laatste gedicht was een dure verovering in uren slaap geteld, om van het achterstallige werk maar te zwijgen. de eer & het genoegen is overigens geheel de mijne maar nu moeten we ophouden met het schouder opgeklop want straks oogt dat genant in de obscure annalen.

de gewilde obscuriteit, het half-verzwegen & in de beslotenheid van de kleine kring gebaarde letterkundig ´hoge´ werk, dat is zo´n in-droeve carnavaleske beweging die Maurice Scève initiëerde in het Fransche gekletter met zijn Dèlie, Pascal Quignard heeft daar een boekje over, dat is een kerntekst voor mij, waarvan ik nog stukjes ongelezen laat, per express, omdat het zo goed is. In het frans alleen helaas.
Ik haal het aan om die twee woorden bij elkaar te krijgen, carnaval en onze extravaganzes, daartussenin zit een fascinatie voor de dood geprangd, de ontzielde materie die als een aporie de betekenissen uiteenrijt, een kloppende wonde in het dagelijkse discours blootlegt waaruit de levenssappen op zinsverbijsterende wijze in het zichtbare gulpen.

ik wil die woorden bij elkaar, uiteraard, om ons Chlebnikov gebeuren binnen handbereik te houden, het deeltje waarbij mijn ontbindende ikje bij de kunstdruiven geplet wordt in een avontuurlijke bootleg stokerij, een picareske zwerftocht waar er sprake is van een hernieuwd zoeken naar een creatieve opbouw vanaf een kritieke grond, vanuit de existetiële angsten die ook de directe gloed vermogen te verwekken, en middenin de zich ontblotende ziel,in het geval van Chlebnikov een poetisch hoog-begaafde sterk naar het schizoïde neigende auto-destructieve sjamaan die al stervend de grootst denkbare energiën vrijlaat, waarmee hij de taal zelf verbrijzelt om er een meer verfijnd zend- en ontvangstapparaat van te maken.

Maar die structuralistische communicatiemodellen deugen niet, de rest van het structuralisme des te meer, maar die zend & ontvangst-metaforen zijn veel te statisch en te objectgericht. Taal brandt.


Re: Aankondiging

Dat van die paardenkop is niet erg: het gaat me er misschien nog meer om dat ik jou als toegewijde paardekop heb en mee in wisselwerking kan staan. De artikelen op mijn weblog trekken gemiddeld 50 bezoekers. Neemt niet weg dat ik een idee van het effect wel leuk zou vinden. Een live teller is verder niet nodig.
Ik had al een account bij Google analytics (opgepikt na een bericht erover van jou!) maar ze willen wel dat ik een code toevoeg aan elke pagina, of een sjabloon opneem. Wat dien ik te doen, Dirk?
Die cc' pagina is fantastisch!

Re: andere versie prentje

Weet het niet, geloof dat ik die z/w inmiddels mooier vind... Gek hè.



At 17:52 27-3-2008, you wrote:
http://www.vilt.net/kessello/?p=799
misschien vind je dit mooier? het vloekt aardig met het purper van pk-lp, alleszins.


Never miss a thing. Make Yahoo your homepage.

Fw: andere versie prentje


http://www.vilt.net/kessello/?p=799
misschien vind je dit mooier? het vloekt aardig met het purper van pk-lp, alleszins.




Be a better friend, newshound, and know-it-all with Yahoo! Mobile. Try it now.

branden

vervolgens nog de feed van deze groteksels 'branden'  bij feedburner.com en dan kunnen ze in de zijbalk van de eigenlijke blog als
'conver saties' darn nu moet ik daar weer een grafiekje voor opmaken, design die duidelijk maakt dat de techniek mee de tekst maakt, en de dialoog het statische 'resultaat' onderbouwt maar ook  untsoweiter

kijk in dit tekst (code) kringetje ben ik al veel minder geremd

we kunnen dan ook spelen met de mailonderwerpen.
altijd fijn
's kijken of het al werkt

----- Original Message ----
From: Rutger H. Cornets de Groot <rutger@cornetsdegroot.com>
To: Dirk Vekemans <dirkvekemans@yahoo.com>
Sent: Thursday, March 27, 2008 4:36:44 PM
Subject: Re: Aankondiging

Zojuist terug van de bibliotheek met: Anton Simons, 'Het groteske van de taal', maar vooral met het boek over Fritzi waar je 't over had. Dat ziet er imposant uit - en ik kan je niet zeggen hoe onuitsprekelijk veel deugd het me doet, dat juist in zo'n boek mijn ouwe heer nog ter sprake wordt gebracht. Enfin.
Zouden we dit soort briefjes niet ook op de site kunnen plaatsen, evt. in een aparte rubriek? Wat denk je? Ik weet niet of zoiets mogelijk en wenselijk is. Ook kan ik geen teller vinden, weet jij waar die zit?



Looking for last minute shopping deals? Find them fast with Yahoo! Search.

Re: Aankondiging

je bedoelt heel de achterliggende conversaties ook publiek houden? mij best.

Best wel op een andere plek, om het overzichtelijk te houden.
Heb zoiets aangemaakt, als je de mails cc'eet naar weggehaaldveurdespeum@blogger.com komen ze zo op het andere blogje, dat vind je op http://groteksels.blogspot.com/

Overigens : publiek is natuurlijk erg relatief. Ik heb je net toegang gegeven tot de Google analytics account voor grotext.blogspot.com.
Bezoek daartoe www.google.com/analytics en log in met je google account. Deze cijfers lopen altijd wel een dag achter.
Als je ook een 'live' teller wil, die zichtbaar is op de site, kan dat ook maar ik denk dat dat in dezen eerder af te raden is. Zeker in dit stadium.

Ik ben het gewend om voor twee man en een paardekop te werken, je moet dat kúnnen en wíllen ook met ons soort bezigheden, maar het schrikt de paardekop af als er maar twee hoofden zijn en die wil je niet kwijt.

----- Original Message ----
From: Rutger H. Cornets de Groot <rutger@cornetsdegroot.com>
To: Dirk Vekemans <dirkvekemans@yahoo.com>
Sent: Thursday, March 27, 2008 4:36:44 PM
Subject: Re: Aankondiging

Zojuist terug van de bibliotheek met: Anton Simons, 'Het groteske van de taal', maar vooral met het boek over Fritzi waar je 't over had. Dat ziet er imposant uit - en ik kan je niet zeggen hoe onuitsprekelijk veel deugd het me doet, dat juist in zo'n boek mijn ouwe heer nog ter sprake wordt gebracht. Enfin.
Zouden we dit soort briefjes niet ook op de site kunnen plaatsen, evt. in een aparte rubriek? Wat denk je? Ik weet niet of zoiets mogelijk en wenselijk is. Ook kan ik geen teller vinden, weet jij waar die zit?


At 13:09 27-3-2008, you wrote:
het was ook in kleur, maar die heb ik weggehaald.
de beweging lijkt mij interessant, het groteske zoals we dat 'kennen' staat misschien wegens die vertrouwdheid al haaks op de beweging, het groteske als strategie?
dat alleszins was ik aan het denken bij dit ontwerp

----- Original Message ----
From: Rutger H. Cornets de Groot <rutger@cornetsdegroot.com>
To: Dirk Vekemans <dirkvekemans@yahoo.com>
Sent: Thursday, March 27, 2008 1:06:15 PM
Subject: Re: Aankondiging

Ha, maar nu ik het zo zie staan met die titel erbij vind ik het mooi hoor!


At 12:56 27-3-2008, you wrote:
Hierbij toch een ander prentje, een digitale bewerking van een houtgravure van mij.
Ideaal is het niet maar het is tenminste copyright vrij.
groeten, dirk