groteksels

GET BACK TO ME

2011-11-17T10:22:00.000-08:00

GET BACK TO ME

For your kind attention
Could you please consider helping me to relocate this sum of Ten Million five hundred thousand dollars (us$10.5m) to your Country for establishing an industry in your country.
This fund was deposited in our bank by Mr. Paul Louis Halley from France who died in a plane crash in 2003 TBM 700 aircraft on 6 December with his wife and the whole crew on board.
Without a (heir) hence the money is floating and if I do not remit this money out urgently it will be forfeited for nothing and the big guns at the herms of administration at the bank will share this fund amongst themselves as it has been done if no trace of heir to such fund is found.
We have tried to contact his family to come forward for claims but could not succeed.
Click here (http://newswww.bbc.net.uk/2/hi/uk_news/england/oxfordshire/4537663.stm
I will give you all vital information concerning the France citizen and the $10.5m in our custody so that you will contact my bank for them to release the money to you as the next of kin to the deceased person.
You will have to establish contact with the bank while i will guide you on the steps to follow till the transfer of this fund reaches to you and your account.
As one of the bank directors, I will play a role to make sure that the fund is released to you.
This is a legitimate transaction and you will be compensated with 40% for your assistance for presenting yourself as the next of kin and account to receive this fund in your country. If you are interested please write back for more clarifications.
I will know that actually you are ready to be my partner and then I will have to send to you a draft application form which you are to fill and apply for the release of the fund to your account in your desired country.
MRS.Amana.Akter
Private email:(a.akter.amana01@gmail.com)

ONGEWENSTE VIRUSBESMETTING

2011-08-11T15:33:00.000-07:00

Dirk,, e.a.

Ik ontving deze mail als gevolg van een virus (m.a.w. gelieve niet op de link hieronder te drukken. Al is hij al onschadelijk gemaakt.

Mag ik vragen dat mijn mail-adres expliciet verwijderd wordt uit de mailverzender (Outlook,...).

Als sommigen van jullie een degelijke virus en spam-beveiliging genegen zijn kan ik anders wel van dienst zijn (ook vanop afstand). Gelieve me in dat geval een mail te sturen met de titel DEGELIJKE VIRUSBESCHERMING EN MAILBENADERING GEWENST.

Met vriendelijke groeten,

Danny Sunt

Senilor ICT Consultant

Bowline

Met vriendelijke groeten,
Meilleures salutations,
Mit freundlichen Grüßen,
Best regards

Danny Sunt
Bowline

Tel. 0475/78.78.65
E-mail: danny@bowline.be

>>>

From:	Dirk Vekemans<dirkvekemans@yahoo.com>
To:	biff@biffjohansson.nl, hermann@bigbluesky.org, walterblue@bigbridge.org, vilt.grotext@blogger.com, vilt.grotext123@blogger.com, paulmcdonald3@blueyonder.co.uk, danny@bowline.be, redactie@brakkehondblogt.be, a@bram.org, j.boute@brigittines.be
Date:	11-8-2011 23:52
Subject:

htp://admin2/oldtemp/11ehay.htm

2011-08-11T14:52:00.001-07:00

http://admin2.seofaktory.cz/oldtemp/11ehay.htm

Re: Vraag

2009-01-10T03:09:00.001-08:00

Rutger,
Mijn beste wensen ook, laat ons hopen dat er dit jaar vanuit Amerika een iets andere wind gaat waaien die de atrociteiten wat mag milderen, tenminste. Het begin is in ieder geval weer bloody bloody..

Je vraag komt mij eigenlijk erg gelegen omdat ik momenteel ook omwille van andere engagementen met een soort verplichting tot bespiegeling om de eigen praktijk te maken krijg. Nu, zoals je weet valt dat zo ongeveer samen met de motivatie van die praktijk - ik doe dingen omdat ik wil uitvissen hoe je dingen kan doen, gezien de veranderende schrijfomgeving - maar wat nieuw is dat men mij uitdrukkelijk vraagt om mijn praktijk daarbij af te wegen tegen meta-schrijfsels van anderen. Uiteraard ben ik daar blij om, het betekent dat men her en der nu toch mijn pogingen weet te appreciëren, maar het kan al vlug een bedreiging worden voor de autonome voortgang die ik tot dusver kon ontwikkelen. Die vertraging, de toenemende viscositeit van het Veld waarin ik voortploeter vraagt om de aangroei aan mijn grotesk tekstmobiel (de groeiende blob van de NKdeE die nu rhizomatisch en 'ondergronds' verdergroeit via blogs en sociale netwerken) van wat minder gevoelige tengels die mijn onderbuik tegen de koude sneeuw kunnen beschermen (onze hond Neo - geboren om ooit de wereld te redden maar hij is daarvoor nog altijd een beetje te jong - ploetert vrolijk door de ijslaag omdat z'n pootjes zo gevoelloos zijn).

Dirk Van Hulle heeft met De kladbewaarders de studie van de tekstgenese, de critique génétique zoals die in het Franse taalgebied al bestaat sinds midden jaren '60, het Nederlandse onderzoek van munitie voorzien, ik heb daar net de inleiding al van gelezen, Marc Kregtink raadde mij aan de typologie daar te gebruiken voor een verdere karakterisering van mijn eigen praktijk die naar mijn eigen beweringen neerkomt op een vrij radicale verwerping van het 'finaliteitsbeginsel'. Ik haal dat boek hier aan omdat het voor jou misschien ook een bekend en/of nuttig werk is, want als je de vraag stelt naar het nut van al onze zijdelingse kribbels in de tekstgoten van de blogs kan je dat natuurlijk relateren aan wat Van Hulle dan benoemt als de vage zone tussen de exogenese en de endogenese van een schrijfsel.

Het zal vlug duidelijk zijn dat je een erg vertekent beeld krijgt wanneer je zoals Van Hulle (ik moet opletten want ik zit nog maar op p.39) vertrekt van de uitgegeven tekst als eindstadium, en als je daarbij het proces van de codering niet als een onderscheiden en betekenisvol stadium ziet, maar enkel als hulpmiddel bij het hinkstapspringen van de ene tekstversie naar de andere. Het finaliteitsbeginsel verklaart hier zichzelf in de bevestiging van de affe tekst als doel waarbij de hele weg ernaar een secundair gebeuren is. Binnen het Modernisme wordt die weg dan wel 'maakbaar' en bekleedbaar met wetenschappelijke onderzoeksernst (Victor Hugo die zijn kladjes met wetenschappelijk waarde begint te bewaren en uiteindelijk overdraagt aan het museum) , maar het blijft altijd een weg naar de affe Perfectie van het Boek (Mallarmé). De cultus van het bewaren kan zo ten top gedreven worden, dat is natuurlijk niet veel anders dan een perversie van de doodsdrang waarin het kapitale exploitatiesysteem gaat inhaken als een ketting op een tandwiel, waarbij de overbrenging al vlug gaat verschuiven en de auteur dus aangedreven wordt als geëncapsuleerde finaliteitsbewerker benodigd voor de creatieve exploitatie, een vervangbare producent van teksten. De viscositeit van het literaire Veld is op die manier recht evenredig met de penetratie van de exploitatiemechanismen in de praktijk van de auteur, bij de meeste 'spelers'in dat Veld zit je daar al gauw aan 80% of meer.

Op die 'weg naar' die enkel zinvol wordt als het doel bereikt is, of als het falen om het te bereiken op post-moderne wijze gesavoueerd wordt als een artistiek succes, zou het citeren van Lucebert als kanttekening in de tekstgoot van een bericht van mij al vlug even zinloos zijn als het schijnen van de zon in een plasje gesmolten sneeuw. Trek de stekker effen uit het stopcontact en je hebt een heel ander plaatje. Want wat er dan, toen, op die plaats (die localiteit is cruciaal) gebeurde is de samenvloeiing van een retentionaire Lucebert-stroom gedragen door een actief-critische Cornets-De-Groot creatieve pulsering met een actief-poëtische creatie-eruptie van de barst Vekemans. Met de nodige doorhalingen, want dit is natuurlijk even belangrijk en uitzonderlijk als het omvallen van een open blikje cola in de Gaza-strook, is dat aanhalen van je een traceerbare gebeurtenis die resonanties heeft die op hun beurt weer kunnen dienen als impuls van verdere creatieve trajecten.

Zoals deze conversatie bijvoorbeeld.

Het traceerbare is daarbij niet zozeer in te schatten vanuit het ogenblikkelijk raadpleegbare, of de cijfers die dergelijk raadpleging in statistische quantificaties kan genereren, mijn schrijfsels op mijn blog zijn ook niet enkel op die basis naar waarde te schatten (hoewel de quantificatie daar voor externe perspectieven al enige waardetoekenning doen vermoeden). Het traceerbare, de bewaring is zelf de actieve faze van een grounding, de constitutie van een draagvlak waarop de verdere codeeractiviteit kan plaatsvinden. Je moet hier beginnen denken in termen van data-resources, waarbij een programma (het schrijven) actiever en performanter wordt naarmate het meer data-resources ter beschikking heeft.

Het techniserende effect daarvan, de formalisering van een geheugen-werking binnen het constitutieve vlak van de code, maakt integraal deel uit van de veruitwendiging die we in het algemeen meemaken van de humane techné in de materie. Je vraag was daarom m.i. niet zozeer een domme vraag, het was een goed voorbeeld van wat Bergson en Deleuze in zijn navolging een verkeerde probleemstelling noemt. Dergelijke verkeerde probleemstellingen hebben de neiging om patstellingen te fixeren (omdat er geen antwoorden op mogelijk zijn vanuit de vraagformulering zelf ) en zodoende obstructies te worden die op hun beurt in representatiedogma's worden opgenomen zodanig dat ze verstenen tot onontkoombaarheden.

Op die manier is jouw vraag echter ook een perfect voorbeeld van een indicatieve voltreffer, omdat ze het symptoom is van een dergelijke institutionaire vergroeiing, in dit geval die van het tekstkapitaal. Binnen onze huidige blogosfeer heb je meer van die vragen die regelmatig opduiken, zoals de vraag naar een Canon, de vraag naar de mogelijkheid van een poëtische vertaling, de vraag naar selectiecriteria voor bloemlezingen, de vraag naar een (meestal normatieve) poëtica. Die vragen zijn even dom of slim als de vraag naar gevoelloze hondenpootjes: ze kunnen een relevant denken initiëren.

In de optiek van ons grotexten-onderzoek is deze problematiek m.i. bijzonder relevant omdat het inhaken van commerciële exploitatie op de libidinale finalisatie-drang een belangrijke generator is van het groteske, dus ook als schizoiedenverwekker, waarbij libidinale excessen uit hun finaliteitsmallen uitstulpen en daarbij de fixatie van het ego in een super-ego ontregelen. Het buitenzinnige, extravagante en het monsterlijke is natuurlijk ook datgene wat uit de finaliseringstendens kan ontsnappen en fungeert binnen de exploitatiemechaniek als clinamen een begrip van Lucretius dat ik hier wil reserveren als benaming voor het flauwe afkooksel van de originele, vitale differentie in de simulacra van de exploitatie

dirk

Vraag

2009-01-07T04:59:00.001-08:00

Hallo Dirk,

Het jaar is weer nieuw, zoals iedereen is opgevallen - ik wens je veel geluk ermee, in alle opzichten!
Ik wou je weer eens wat vragen als je dat goed vindt. Een tijdje terug plaatste ik een gedicht van Lucebert in een reactie op je site bij dit bericht: http://vilt.wordpress.com/2008/10/24/de-schuttingtaal-der-engelen/. Je zei toen: 'Bedankt voor het citeren, Rutger (...) ik vind het vooral fantastisch ook dat zo Lucebert hier in de commentaren komt te staan'.

Ik heb me toen, en nu, afgevraagd waarom je dat nu eigenlijk zo leuk vond. En ik vraag het omdat ik momenteel (zoals je misschien ook in mijn bijdrage aan De Brakke Hond gezien hebt) weer druk doende ben met het plaatsen van artikelen op die website van mijn vader, die zo perifeer en obscuur zijn (artikelen voor het lerarenorgaan van zijn school) dat ik wel zeker weet dat ze in honderd jaar door nog geen drie mensen gelezen zullen worden. Nu vind ik dat niet zo erg - ik vind het leuk genoeg om te doen - maar ik vraag me toch af wat het belang van zulk werk voor anderen dan mijzelf kan zijn. Wie kijkt er bij jou in de archieven van de commentaren ooit nog eens naar dat gedicht van Lucebert?

Ik kan er nog wel meer vragen aan toevoegen, maar geef je liever de ruimte om hier zelf - kort dan wel zo lang mogelijk - wat over te zeggen als je dat wilt. Je zou me er weer een groot plezier mee doen. Misschien is het ook wel een hele domme vraag: Google digitaliseert tenslotte hele bibliotheken. Enfin, ik ben toch benieuwd wat jij erover te zeggen hebt.

Overigens kreeg ik plotseling een ongelofelijk aardige e-mail van Peter Holvoet-Hanssen in reactie op mijn recensie van zijn bundel. Hij deed me wel wat aan jou denken. Onder meer had hij het over een 'poging tot ontsnapping' - met de nadruk op 'poging'. Zo is het natuurlijk. Ik ben geneigd me vooral op dat ontsnappen te concentreren, waardoor dat tot ideaal wordt, en zo ook weer tot zwart gat, tot iets dat je opslokt - ipv op de beweging. Hij stuurde me ook twee nieuwe gedichten, allebei even mooi.

Goede groet, en bedankt alvast!

Rutger

Re: 't slenterende keurslijf

2008-05-18T16:13:00.001-07:00

Dirk,

Zo schoon zag ik Ada niet eerder, mooi
symmetrisch het midden houdend tussen een
dubbelgeklapte Rorschachtest, een
Mandelbrot-fractal en een toekomstvisioen,
waarvan vooral de groteske spanwijdte me
imponeert, hoewel die zo tóch in de natuur
voorkomt. Adababe haar vleugelslag heeft de lucht
in onze spelonk weer wat verplaatst. Fijn!

Groet,

Rutger

Re: Griep

2008-04-15T07:46:00.001-07:00

Zonder jou had ik die regels als misprijzing opgevat van menselijk gestuntel (en hoe goed ken je dan Lucebert, na al die jaren). Maar ze zouden als motto en mantra boven onze grot kunnen staan, niet? Want het is allicht beter dan de formule van het wereldraadsel op een t-shirt, of een andere toverspreuk van wie het antwoord (en daarmee de dood in de pot) meent te hebben gevonden.
Ik leer het wel, Dirk...

At 15:45 15-4-2008, you wrote:

gedachten worden gedaan rondom de dingen
deels duidelijk deels aangeduid
maar geen zal er daadwerkelijk winnen

Heerlijk & groots, die middaghitte
het was dan ook bijzonder heet midden 1962, mijn moeder zegt dat toch altijd :-]

----- Original Message ----
From: Rutger H. Cornets de Groot <rutger@cornetsdegroot.com>
To: Dirk Vekemans <dirkvekemans@yahoo.com>
Sent: Tuesday, April 15, 2008 3:20:30 PM
Subject: Re: Griep

Dirk,

Gebruik van Google is zo te zien niet zonder heuristisch voordeel: ignotum per ignotus: het duistere verklaren door het nog duisterdere - een beetje liefde voor die muze in haar afgescheurde kleed! Een fraai vers, van Vermeylen, bedoel ik.

De middaghitte is van Lucebert, rond 1962 gepubliceerd in.... Merlyn. Zie hier op p. 56: http://www.dbnl.org/tekst/_mer005196201_01/_mer005196201_01_0012.htm

gij zult rondtasten in de middaghitte

de slaper door een sloopwerktuig ontworpen
eens genummerd als kind is door willekeur omringd
hij gaat tenslotte op zijn tenen staan zijn ogen
zullen eenzaam opklimmen naar een schitterend lichaam in de lucht
dit is mijn geluk dit is mijn ellende

deze dag zal zijn als alle dagen
gedachten worden gedaan rondom de dingen
deels duidelijk deels aangeduid
maar geen zal er daadwerkelijk winnen

slechts even door handoplegging
zal zich losmaken het pakijs van het verdriet
te zijn gebonden een last logge onderdelen
een loopmachine smekend om respijt
om rust in de rage
de dwingende bronnendorst

bah hoe slaat in de goedgesmeerde steden
keer op keer de bliksem in
juist daar waar ik drinken wil

Rutger

At 15:00 15-4-2008, you wrote:

Rutger,

'k wou weten waar die middaghitte was, opdat ik ook zou kunnen tasten, want het hagelt hier maar
met aprilse grilligheid. Ik kwam hier op uit, August Vermeylen:

MISANTHROPIE

Menschen zijn lelijk, met hun lijf mismaakt
Door 't zwoegen, 't droevig kleed en eeuw'ge ziekten
Hun geest is laf, of zij voor 't leven schrikten
't Onloofbare, dat rond uw schijn-zijn waakt

Verkracht smartvleesch, dat nooit de banden braak
Waarin u wevers van den dood verstrikten
Uit duistren nacht! Vleeschoogen die uw blik ten
Hemel nooit hieft, en maar wat stoflijks raakt

Uw beendren zijn verkankerd door de zonde
'k Zou, als 'k uw bleeke mom afscheuren konde
'n Beestmuil zien grijnzen. Dóód zijt gij; gesmoord

Dóód is uw vlam. Rondtastend draait ge, als beesten
Verplet ge elkaar, te zoeken naar één Woord
Dat lang vergeten is uit menschengeesten.

die blik ten! bij die vleesogen! o hemelse stoflijkheid!

Er zit een Muze diep geborgen in de Geugleklieren, ze stipt ons resultaten aan waarin zijzelf heur afgescheurde kleed in repen droog laat zwieren, zodat wij wanhopig tastend naar haar zoeke lijf met museaal gebazel alle tijd om niet verliezen.

dirk

between 0000-00-00 and 9999-99-99

Re: Griep

2008-04-15T06:45:00.001-07:00

gedachten worden gedaan rondom de dingen
deels duidelijk deels aangeduid
maar geen zal er daadwerkelijk winnen

Heerlijk & groots, die middaghitte
het was dan ook bijzonder heet midden 1962, mijn moeder zegt dat toch altijd :-]

----- Original Message ----
From: Rutger H. Cornets de Groot <rutger@cornetsdegroot.com>
To: Dirk Vekemans <dirkvekemans@yahoo.com>
Sent: Tuesday, April 15, 2008 3:20:30 PM
Subject: Re: Griep

Dirk,

Gebruik van Google is zo te zien niet zonder heuristisch voordeel: ignotum per ignotus: het duistere verklaren door het nog duisterdere - een beetje liefde voor die muze in haar afgescheurde kleed! Een fraai vers, van Vermeylen, bedoel ik.

De middaghitte is van Lucebert, rond 1962 gepubliceerd in.... Merlyn. Zie hier op p. 56: http://www.dbnl.org/tekst/_mer005196201_01/_mer005196201_01_0012.htm

gij zult rondtasten in de middaghitte

de slaper door een sloopwerktuig ontworpen
eens genummerd als kind is door willekeur omringd
hij gaat tenslotte op zijn tenen staan zijn ogen
zullen eenzaam opklimmen naar een schitterend lichaam in de lucht
dit is mijn geluk dit is mijn ellende

deze dag zal zijn als alle dagen
gedachten worden gedaan rondom de dingen
deels duidelijk deels aangeduid
maar geen zal er daadwerkelijk winnen

slechts even door handoplegging
zal zich losmaken het pakijs van het verdriet
te zijn gebonden een last logge onderdelen
een loopmachine smekend om respijt
om rust in de rage
de dwingende bronnendorst

bah hoe slaat in de goedgesmeerde steden
keer op keer de bliksem in
juist daar waar ik drinken wil

Rutger

At 15:00 15-4-2008, you wrote:

Rutger,

'k wou weten waar die middaghitte was, opdat ik ook zou kunnen tasten, want het hagelt hier maar
met aprilse grilligheid. Ik kwam hier op uit, August Vermeylen:

MISANTHROPIE

Menschen zijn lelijk, met hun lijf mismaakt
Door 't zwoegen, 't droevig kleed en eeuw'ge ziekten
Hun geest is laf, of zij voor 't leven schrikten
't Onloofbare, dat rond uw schijn-zijn waakt

Verkracht smartvleesch, dat nooit de banden braak
Waarin u wevers van den dood verstrikten
Uit duistren nacht! Vleeschoogen die uw blik ten
Hemel nooit hieft, en maar wat stoflijks raakt

Uw beendren zijn verkankerd door de zonde
'k Zou, als 'k uw bleeke mom afscheuren konde
'n Beestmuil zien grijnzen. Dóód zijt gij; gesmoord

Dóód is uw vlam. Rondtastend draait ge, als beesten
Verplet ge elkaar, te zoeken naar één Woord
Dat lang vergeten is uit menschengeesten.

die blik ten! bij die vleesogen! o hemelse stoflijkheid!

Er zit een Muze diep geborgen in de Geugleklieren, ze stipt ons resultaten aan waarin zijzelf heur afgescheurde kleed in repen droog laat zwieren, zodat wij wanhopig tastend naar haar zoeke lijf met museaal gebazel alle tijd om niet verliezen.

dirk

between 0000-00-00 and 9999-99-99

Re: Griep

2008-04-15T06:02:00.001-07:00

Rutger,

'k wou weten waar die middaghitte was, opdat ik ook zou kunnen tasten, want het hagelt hier maar
met aprilse grilligheid. Ik kwam hier op uit, August Vermeylen:

MISANTHROPIE

Menschen zijn lelijk, met hun lijf mismaakt
Door 't zwoegen, 't droevig kleed en eeuw'ge ziekten
Hun geest is laf, of zij voor 't leven schrikten
't Onloofbare, dat rond uw schijn-zijn waakt

Verkracht smartvleesch, dat nooit de banden braak
Waarin u wevers van den dood verstrikten
Uit duistren nacht! Vleeschoogen die uw blik ten
Hemel nooit hieft, en maar wat stoflijks raakt

Uw beendren zijn verkankerd door de zonde
'k Zou, als 'k uw bleeke mom afscheuren konde
'n Beestmuil zien grijnzen. Dóód zijt gij; gesmoord

Dóód is uw vlam. Rondtastend draait ge, als beesten
Verplet ge elkaar, te zoeken naar één Woord
Dat lang vergeten is uit menschengeesten.

die blik ten! bij die vleesogen! o hemelse stoflijkheid!

Er zit een Muze diep geborgen in de Geugleklieren, ze stipt ons resultaten aan waarin zijzelf heur afgescheurde kleed in repen droog laat zwieren, zodat wij wanhopig tastend naar haar zoeke lijf met museaal gebazel alle tijd om niet verliezen.

dirk

Re: Griep

2008-04-15T05:22:00.001-07:00

Dirk,

Mooie reactie op Buelens en Breukers; het is natuurlijk iets naar je hart. En dan voor 25.000 euro, wie lacht daar niet om!

De poëzie tot haar recht laten komen - ja, dat is natuurlijk een merkwaardige formulering. Rechteloos als ze is, heeft ze wel een bereik, in welk opzicht lezers misschien alleen maar faciliterend optreden - maar toch staat mij de daarbij geïmpliceerde verzelfstandiging niet aan. Ik ben dan ook geen merlinist, ook geen personalist ten andere - eigenlijk hoop ik er met Van den Oever een beetje beter achter te komen wat ik dan wel zou <zijn>.
Ik wou eerst zeggen: de poëzie te begrijpen, maar dat veronderstelt weer een kleine machtsuitoefening, en wat we dan in onze handen houden is niet wat we dachten te be-grijpen. Een beetje Heisenberg kan geen kwaad in poeticis!

Mijn vader zei zijn leven lang op zoek te zijn geweest naar 'psychische taal' om eindelijk zijn 'literaire taal' op te kunnen geven. Dat bedoelde ik gisteren eigenlijk. Het is wat ironisch dat ik eerst langs Van den Oever moet om dat - op veel langere termijn - voor elkaar te gaan krijgen. Maar ik ben ook anders dan hij, en dan jij: ik kan wel wat van jullie chaos gebruiken: 'Men moet chaos in zich hebben om een dansende ster te kunnen baren', zegt Nietzsche.

In elk geval gaan we door: diep in de grot, en soms erbuiten, 'rondtastend in de middaghitte'.

Rutger

At 13:36 15-4-2008, Dirk Vekemans wrote:

Rutger,

Nu zit/zat ik weer effie verlegen om tijd om je terdege te beantwoorden. Ik vond je opmerking gisteren helemaal niet korzelig klinken, ik besef ook wel dat mijn Kathedraals gedram vaak een monomane vorm aanneemt waar niemand goed mee overweg kan, soms ikzelf niet bij herlezing.

Maar ik sta mezelf toe om dat niet erg te vinden want ik vind zo'n monomane vertekening van alles nu net een goeie zaak, het haalt als een tractor van enige tonnage met een veelkantige ploeg de velden open waar alles dreigt te verzanden.

En ik zoek bij jou net dat verliterairde, dat literatuurderige op: als er 1 veld is waarbinnen gedachten-als-bewegingen voldoende fijn gruis vinden om zich met volkomen leesbaarheid in voort te bewegen dan is het de literatuur wel, & je bezit voor mij net die fijne snee, de juiste korrel. Ik doe daar overigens graag aan mee, mijn jeugd bestond uit de realiteit waar niks over te zeggen is/was, en de literatuur, die dat dan maar kwam vervangen.

Ik zal dan (hahaha, het is me wat) wel op tijd en stond aan je plasjes komen snuffelen, want het is mij natuurlijk veel méér dan wat je hier poogt te verkwispelstaarten. In mijn betoogje laatst, waarvoor je jezelf onbekwaam acht, zitten meer gaten dan lijnen, dus het is ook onbegrijpelijk, maar dat is nu net waar we straks vanaf willen, én kunnen omdat we om de gaten te vullen, ze eerst moeten benaderen, de randen situeren, het veld verkennen.

Het grotontwerp heeft dus menige vormen van bewatering nodig, en alles wat mee het groteske als beweging kan omschrijven is wenselijk. Jij neemt Van den Oever door, ik zit in Bakhtin te neuzelen & we proberen alles samen te brengen opdat het zou botsen, vervloeien, verstrengelen en weer wegschieten.

Het groteske als 'duider van het wak' ( ha, wanneer mag een dichter zichzelf citeren? dit is het epitheton dat ik Faverey toedacht/dichtte in 'Spelen'. Als ik daar zin in heb, dus) als, in deze context, een catalysator bij theoretische ter ontwrichting van vastgeroeste theoretische kaders, is voor mij de grote hoop, het te bereiken Elysium waarvoor ik mij in dit avontuur gestort heb: als we erin slagen om die functie van het groteske op enige wijze duidelijker te vatten en/of bruikbaar, inzetbaar te maken, als denkbeweging bedoel ik dan maar bij gebrek aan een beter woord, dan kunnen we ons op de borst kloppen en Tarzanesk de slapende jungle onze triomf verkondigen.

Ik zou dat dan wel degelijk graag verder uitgespit zien, hoe die mensen dat dat zien 'de poëzie tot haar recht laten komen'. Is niet elke leeshouding maar bruikbaar als houding zolang het een tijdelijke en mede door de tekst ingegeven houding is en geen naar buiten toe hoog gehouden pose, of, erger nog, een aan de voorgeschreven houding aangepaste zetel, bekleed met het leder van de academische reputatie?
Ik heb overigen helemaal niks tegen abstractie, hoe zou ik kunnen schrijven zónder abstractie, maar het abstraheren is een middel, zoals wrijving een middel kan zijn, of desintegratie om doorgangen te forceren, bruggen te slaan, vérder te groeien.
Wat ik bv dan mis, nu, behalve dan bij Buelens of Van Bastelaere of tot in het folosofische bij De Cauter soms en behalve bij jou ook, is een verderzetting van de Merlijnse beweging, niet als Merlijnse beweging, hoe kan dat ook, Merlijn is wég, maar het verdere verzitten, het schuifelen tot er een houding ontstaat die de lezing communicatief maakt en de communicatie derhalve ook vruchtbaar voor geheel de literaire zwam als dusdanig. Of laat het dan een ranonkel zijn.

Als er binnen en buiten ons eigen enge kringetje om niveau geroepen wordt gaat het m.i. daarover, dat je een communiceerbare leeshouding hebt die vruchtbaar, want dat infecteert ook, en wat infecteert is goed want het poëtische laat zich net als het groteske nog steeds het best omschrijven als een gemis, een falen, iets dat je dient op te roepen, altijd weer.

Dirk

----- Original Message ----
From: Rutger H. Cornets de Groot <rutger@cornetsdegroot.com>
To: Dirk Vekemans <dirkvekemans@yahoo.com>
Cc: vilt.grotext@blogger.com
Sent: Tuesday, April 15, 2008 12:18:25 PM
Subject: Griep

Dirk,

Dat klinkt de volgende ochtend allicht wat korzelig, en dát is niet de bedoeling. Het is niet dat ik het wel geloof of in mijn pet gooi wat je schrijft, want ik lees alles juist 'nauwgezet en wanhopig' (daar gaat die literator weer) maar ben in dit stadium van mijn 'ontwikkeling' - waarom die aanhalingstekens? omdat het woord een definietsel behoeft, niet om het vast te leggen, maar om er openingen voor te vinden - niet goed genoeg toegerust hiervoor. Wat kan ik doen? Proberen de achterstand in te lopen, en tussentijds verslag te doen van mijn bevindingen. Geen geplande fasen dus, maar om de zoveel dagen (bladzijden) een plasje tegen de ingang van de grot.
Je ziet, ik zit er maar mee. Enfin, 't geeft niet.
't Valt me op dat Van den Oever evenals Vaessens en Joosten destijds in hun boek over <postmoderne poëzie> erop wijst dat sommige leeshoudingen, m.n. de ergocentrische van Merlyn, al evenmin is toegerust om deze poëzie tot haar recht te laten komen. Net als 'postmodern' zou het predikaat 'grotesk' een erkenning zijn van het tekortschieten van de eigen theoretische kaders. Ik ben benieuwd of ze nog ingaat op de verschillen tussen die twee, en ook op het verschil met het sublieme. Maar misschien zijn al dergelijke noties je te abstract?

Rutger

Re: Griep

2008-04-15T04:36:00.001-07:00

Rutger,

Nu zit/zat ik weer effie verlegen om tijd om je terdege te beantwoorden. Ik vond je opmerking gisteren helemaal niet korzelig klinken, ik besef ook wel dat mijn Kathedraals gedram vaak een monomane vorm aanneemt waar niemand goed mee overweg kan, soms ikzelf niet bij herlezing.

Maar ik sta mezelf toe om dat niet erg te vinden want ik vind zo'n monomane vertekening van alles nu net een goeie zaak, het haalt als een tractor van enige tonnage met een veelkantige ploeg de velden open waar alles dreigt te verzanden.

En ik zoek bij jou net dat verliterairde, dat literatuurderige op: als er één veld is waarbinnen gedachten-als-bewegingen voldoende fijn gruis vinden om zich met volkomen leesbaarheid in voort te bewegen dan is het de literatuur wel, & je bezit voor mij net die fijne snee, de juiste korrel. Ik doe daar overigens graag aan mee, mijn jeugd bestond uit de realiteit waar niks over te zeggen is/was, en de literatuur, die dat dan maar kwam vervangen.

Ik zal dan (hahaha, het is me wat) wel op tijd en stond aan je plasjes komen snuffelen, want het is mij natuurlijk veel méér dan wat je hier poogt te verkwispelstaarten. In mijn betoogje laatst, waarvoor je jezelf onbekwaam acht, zitten meer gaten dan lijnen, dus het is ook onbegrijpelijk, maar dat is nu net waar we straks vanaf willen, én kunnen omdat we om de gaten te vullen, ze eerst moeten benaderen, de randen situeren, het veld verkennen.

Het grotontwerp heeft dus menige vormen van bewatering nodig, en alles wat mee het groteske als beweging kan omschrijven is wenselijk. Jij neemt Van den Oever door, ik zit in Bakhtin te neuzelen & we proberen alles samen te brengen opdat het zou botsen, vervloeien, verstrengelen en weer wegschieten.

Het groteske als 'duider van het wak' ( ha, wanneer mag een dichter zichzelf citeren? dit is het epitheton dat ik Faverey toedacht/dichtte in 'Spelen'. Als ik daar zin in heb, dus) als, in deze context, een katalysator bij het theoretische vuurwerk ter ontwrichting van vastgeroeste kaders, is voor mij de grote hoop, het te bereiken Elysium waarvoor ik mij in dit avontuur gestort heb: als we erin slagen om die functie van het groteske op enige wijze duidelijker te vatten en/of bruikbaar, inzetbaar te maken, als denkbeweging bedoel ik dan maar bij gebrek aan een beter woord, dan kunnen we ons op de borst kloppen en Tarzanesk de slapende jungle onze triomf verkondigen.

Ik zou dat dan wel degelijk graag verder uitgespit zien, hoe die mensen dat dan zien : 'de poëzie tot haar recht laten komen'. Is niet elke leeshouding maar bruikbaar als houding zolang het een tijdelijke en mede door de tekst ingegeven houding is en geen naar buiten toe hoog gehouden pose, of, erger nog, een aan de voorgeschreven houding aangepaste zetel, bekleed met het leder van de academische reputatie?

Ik heb overigen helemaal niks tegen abstractie, hoe zou ik kunnen schrijven zónder abstractie, maar het abstraheren is een middel, zoals wrijving een middel kan zijn, of desintegratie om doorgangen te forceren, bruggen te slaan, vérder te groeien.

Wat ik bv dan mis, nu, behalve dan bij Buelens of Van Bastelaere of tot in het filosofische bij De Cauter soms en behalve bij jou ook, is een verderzetting van de Merlijnse beweging, niet als Merlijnse beweging, hoe kan dat ook, Merlijn is wég, maar het verdere verzitten, het schuifelen tot er een houding ontstaat die de lezing communicatief maakt en de communicatie derhalve ook vruchtbaar voor geheel de literaire zwam als dusdanig. Of laat het dan een ranonkel zijn.

Als er binnen en buiten ons eigen enge kringetje om niveau geroepen wordt gaat het m.i. daarover, dat je een communiceerbare leeshouding hebt die vruchtbaar, want dat infecteert ook, en wat infecteert is goed want het poëtische laat zich net als het groteske nog steeds het best omschrijven als een gemis, een falen, iets dat je dient op te roepen, altijd weer.

Dirk

Griep

2008-04-15T03:18:00.001-07:00

Dirk,

Dat klinkt de volgende ochtend allicht wat korzelig, en dát is niet de bedoeling. Het is niet dat ik het wel geloof of in mijn pet gooi wat je schrijft, want ik lees alles juist 'nauwgezet en wanhopig' (daar gaat die literator weer) maar ben in dit stadium van mijn 'ontwikkeling' - waarom die aanhalingstekens? omdat het woord een definietsel behoeft, niet om het vast te leggen, maar om er openingen voor te vinden - niet goed genoeg toegerust hiervoor. Wat kan ik doen? Proberen de achterstand in te lopen, en tussentijds verslag te doen van mijn bevindingen. Geen geplande fasen dus, maar om de zoveel dagen (bladzijden) een plasje tegen de ingang van de grot.
Je ziet, ik zit er maar mee. Enfin, 't geeft niet.
't Valt me op dat Van den Oever evenals Vaessens en Joosten destijds in hun boek over <postmoderne poëzie> erop wijst dat sommige leeshoudingen, m.n. de ergocentrische van Merlyn, al evenmin is toegerust om deze poëzie tot haar recht te laten komen. Net als 'postmodern' zou het predikaat 'grotesk' een erkenning zijn van het tekortschieten van de eigen theoretische kaders. Ik ben benieuwd of ze nog ingaat op de verschillen tussen die twee, en ook op het verschil met het sublieme. Maar misschien zijn al dergelijke noties je te abstract?

Rutger

Griep

2008-04-14T18:00:00.001-07:00

Dirk,

Met griep in mijn lijf, al drie dagen, heb ik
toch nog wat kunnen plaatsen vanavond (na eerst
mijn inloggegevens te hebben opgevraagd). Het
haalt niet bij wat jij doet, maar daar zie ik ook
vanaf: ik vind je laatste post dermate lastig te
volgen dat ik het opgeef je op die manier partij
te geven: dat zou jou maar nodeloos ophouden. Ik
lees rustig in het boek van Annie van den Oever,
en hoop mijn achterstand zo goed als ik kan in te
halen. Ik ben maar een arme 'literator' (en zelfs
dat niet: ik ben hooguit dat wat ik heb
geschreven) en voel me op geen enkele manier in
staat om het menselijke te definiëren of het ik
op te doen lossen, als dit niet op een of andere
manier in 'literaire taal' kan worden gedaan:
niet om het mooie, maar vanwege de referentie. Ik
sluit niet uit dat daar nog eens verandering in
komt, maar vooralsnog heb je niet méér aan me dan een toegewijde lezer.

Groet,

Rutger

Re: 't slenterende keurslijf

2008-04-01T09:53:00.001-07:00

Dirk,

Je hebt het al eerder gemerkt, ik reageer niet altijd even prompt. Het vloeit bij mij lang niet zoals ik zou willen, maar gaat met horten en stoten - een schizofreen trekje (al zul jij dit soort etikettengeplak vermoedelijk afwijzen).

Las gisteren met plezier je tirade tegen de zichzelf voor een appel en een ei verkopende schrijvertjes, en zag later dat je 'm voor het grootste deel weer had verwijderd, en dat begrijp ik ook wel; je kunt niet blijven kankeren - maar je diepe minachting en walging deel ik van ganser harte. Schrijvers behoren in de eerste plaats toch democraten te zijn: mensen die stem geven aan mensen die geen stem hebben, om het zo eens uit te drukken. Maar een hoop schrijvers doen weinig meer dan berichten kopiëren, als afschrijvers: ze zouden van staatswege geïnstalleerd en betaald moeten worden!

Het geschifte, het verrückte, er vlak of net naast zitten, waardoor een metonymia een metaforisch karakter krijgt - zou dat kunnen?

Michaux' gedicht over het gezicht bracht ik in verband met Deleuze, die ergens zegt het gezicht als een product van een sociaal systeem te beschouwen, zelfs als een 'uitvinding van Christus', en zich dan afvraagt: 'Hoe het gezicht uit elkaar te halen? (...) Hoe zelfs onze liefde breken om eindelijk echt lief te kunnen hebben? Hoe onwaarneembaar worden?'

Veel van wat hij en wat jij schrijft is als poëzie voor me: niet (volledig) begrijpelijk, wel verstaanbaar. Overigens zie ik een goeroe niet als een informant, en in exclusieve toegang, sleutels, slierten volgelingen en wat niet al tot het Al geloof ik helemaal niet. Dat is niet wat ik bedoelde met goeroe - misschien koos ik niet de goede term. Men moet zich toch, goeroe of niet, subversief opstellen ten opzichte van het weten (dat is wel een geschikte term eigenlijk). Een 'goeroe', zoals ik hem bedoelde, verenigt in dat opzicht priester- met gangsterkwaliteiten: eveneens een groteske figuur dus. De waarheid wordt niet geopenbaard, maar gehackt. Wat niet wegneemt dat ik je teksten soms lees zoals een inbreker aan een knop van een kluis draait: langzaam (dat ten eerste!), en goed luisterend of hij daar niet een stukje van een code kan oppikken. Ja, en dat wil dan niet zeggen dat die kluis na verloop van tijd met een ruk volledig opengaat en men getroffen wordt door een oorverdoven zonlicht, maar iets van die ervaring heb ik toch wel gedurig bij je teksten.

Nog even terug op de astrologie: daar heb ik verder niets mee te maken natuurlijk. Maar zoals alle systemen levert het vormen op die soms een tijdje ondergronds kunnen gaan en dan elders onverwacht weer opduiken. Het nadeel van op die manier essayistiek te bedrijven, is alleen dat het inventariserend werk is, meer geschikt voor een techniker of wetenschapper dan voor mij. Hier blijft het dan ook bij.

Ik kom later nog terug op Omé Agnel; nu wat eten en vanavond naar mijn biljartavond. Tsja!

Rutger

PS Had je nog gezien dat ik je tekst heb geplagieerd in mijn reactie op het bericht op de Contrabas?

Re: 't slenterende keurslijf

2008-03-31T13:27:00.001-07:00

Rutger,

MU!
Alles wat je serieus neemt kan een bron van wijsheid worden allicht, het zit 'm meer in wat je ermee doet.

Dat goeroe gedoe vind ik dus maar niks. Er zit misschien wel wat bruikbaars in wat ik zo nu en dan bij elkaar pieker maar dat is het dan ook wel, de marktwaarde van mijn gedachtegoed is heden quasi nihil en ik zal pas rusten als ik de perfectie van de nul bereikt heb. Het probleem met onze maatschappij is dat ze de grootste en meest voor de hand liggende common sense pas kan 'lezen' als het uit de mond van een gepromoveerde waarzegger komt, een terdege als dusdanig belabelde.

Ik schuif het ongemak maar weer terug, ook, want het is me toch wat gênant.Elke ontkenning beledigt het oordeel en de beoordeelder, maar het uitgesproken oordeel smeekt terzelfdertijd om ontkenning. Die gedaante, die informant van het Al, die je daar zo vlug op mij plakt is dat niet meteen ook een groteske figuur, nu eens niet uit het contingente van je persoon uitgekristalliseerd, maar je voorgeschoteld als 'denkbaarheid' binnen het park van ideeën waartussen het wandelen toegelaten is zonder bijkomende vergunning?

Waar ik altijd vanuit ga is dat je als nadenkend individu niet de eigenzinnige nieuwigheid of de blinkende sleutel van het Al dient na te streven, één of andere ideële afwezigheid die moet ontdekt of bemachtigd worden, om die vervolgens gaan te profeteren aan een sliert volgelingen, maar dat het er eerder op aankomt het eigenzinnige in je af te stemmen op de mogelijkheden die er zijn, op de aanwezigheid van het denkbare. Pas als de constructie van het ik oplost in de vloeiende beweging van een houding kan het denkbare gedacht worden en is er de mogelijkheid om de opgewekte stroom te benutten in het veld van het reële.

Lap, nu klink ik al als een goeroe.

Soit. To the point : ik heb er dus geen problemen mee om de constructie zoals Brugman die uittekent te gebruiken/misbruiken, net als eender welke ander talige constructie. Waar ik mij dan wel aan zou storen is elke poging om een talige constructie op dwingende wijze te willen gaan verankeren in het materiële, en dat is nou net wat astrologie doet, of pretendeert te doen. Die draadjes moeten toch door, maar dan merk je ook nogal snel dat je met een snel afstervend gewas zit, dat zonder het bijgeloof als energiebron ook het magische mist, en dat magische is dan weer net die link mat het materiële.

Met Giordano Bruno heb je dat ook, bij momenten, maar daar zit je middenin een levende hermetische traditie die zich volop als waarnemingsstrategie kan laten gelden. De verfijningspotentie, het aantal vluchtwegen daar is net zo groot als pakweg in de moderne natuurkunde. Bij de kenschetsing van 'systemen' kan je immers niet oordelen dat het ene beter is als het andere aan de hand van hoeveel waarheid of echtheid ze opleveren, want de hoeveelheid waarheid of echtheid is een constante; dat namelijk wat het menselijk brein kan verwerken, en verwerken is dan eigenlijk nog een eufemisme voor 'opwekken'. En dat is al bij al vrij beperkt, misschien, de uitspraak van Eliot indachtig die met de regelmaat van een klok wel opduikt in mijn geschrijf: "Human mind cannot bear very much reality".

In die trant is het wat mij betreft dus altijd beter de gedachte en het gedachte als een bijkomendheid van een gebeuren te zien, het gevolg van een fysiologisch proces. Ik verwijs hier gaar naar de theorie van Karl Pribram die dat mooi uitdiept met neurologische bewijsvoeringen en al: de potentie van de metafoor van het hologram als verklarend model voor het bewustzijn, maar dat is een persoonlijke voorkeur, een intuïtie, zeg maar.
Die op louter theoretische wijze (vooralsnog?) achterhaalbare determinatie in het materiële zoals die in de hedendaagse wetenschap eigenlijk buiten kijf staat, zegt dan natuurlijk weer niks over de uiteindelijke gronden en verklaring van het materiële, het is een gigantische misvatting om met alle breintjes netjes gedissecteerd en alle optelsommen gemaakt op glunderende wijze te gaan beweren dat we de sleutel tot het leven in handen hebben.

Wat we dan vast hebben is allicht maar een slagsleuteltje voor een miezerig achterpoortje, langs daar kom je eerst in de tuin en dan in het bouwvallige rijhuis waar we al heel de tijd in woonden.
dirk

aanvulling beeldmateriaal

2008-03-31T10:51:00.001-07:00

Martin Schöngauer´s Verlokkingen van de Heilige Anthonius
(wikimedia)

Re: 't slenterende keurslijf

2008-03-30T17:41:00.001-07:00

Dirk,

"De rafels moeten er al zijn zodat er later aanknopingspunten te bespeuren zijn": weer een onvermoede parel. Met alle uitleg die je zo genereus biedt neem je langzamerhand de gestalte van goeroe voor me aan, dat is misschien ongemakkelijk, maar gelukkig ben ik al wat ouder dan toen in die Jaguar (ja, ik weet, ik mag het niet op mezelf projecteren), en gelukkig ben je Ray Kurzweil niet! - al vind ik dat fascinerend om te lezen hoor.

Verder ben en was ik me natuurlijk bewust van de moeilijkheid met die chaos en die volheid, het niets en elke tijdsgebonden constructie, de decadentie ervan - maar wat ik er toch van overhoud is die dichotomie verstarring/leven (als ik het zo goed uitdruk), die maakt dat ook een statisch beeld, een foto, kan trillen en bewegen, zachtjes van het leven waarmee het is geïnfuseerd.

Ik hoop over enige tijd weer een wat andere richting uit te gaan - ook al zou ik niet durven beweren dat ik het met het mythische gehad heb. En ja, dat het postmodern oogt begrijp ik natuurlijk, maar het is door mij niet als zodanig gemotiveerd; - wat niet wil zeggen dat ik in de astrologie 'geloof' of aanspraken t.a.v. de wetenschappelijkheid ervan zou willen maken, maar wel dat ik er een bron van wijsheid in zie. Ik neem die analogie grotesk-duivel-steenbok-judas (die natuurlijk voor uitbreiding vatbaar is; sterker, die móet worden uitgebreid, als een woekering) dan ook serieus vooralsnog.

Het is ook wat ik lees, en wie ik ben - en wie ik ben is natuurlijk ook wat ik lees - waardoor ik hiermee kom: inderdaad een soort afval, een technisch laagstandje, nog geen exploratie van nieuw gebied. Het grootste probleem ermee is allicht dat hier het groteske volledig geïntegreerd zou kunnen worden in een systeem; dat een systeem in het groteske zou voorzien, en dan nog wel een reeks niet van a tot z maar van a tot A. - Wat toch niet wegneemt dat Judas onmisbaar is voor Jezus... Ik hoop dat je me toestaat dat ik dergelijke termen - eigennamen zijn het nauwelijks - blijf introduceren, niet bij wijze van postmoderne of groteske geste, maar totdat ze - beginnen te rafelen, en ik wat beter kan aanklampen.

Dirk, deze passage:

"Zo'n ideëel maatschappelijk bestel bestaat uiteraard niet, en we zien in de praktijk dan ook in tijden van grote crisis het groteske bijna als een mainstream het culturele veld overspoelen, aan de hand van monsterverbonden bv met het eschatologische doemdenken waarvan het de door het kritieke opgewekte energie behoudt, maar waarvan het het negatieve door kortsluiting met het obscene dusdanig belachelijk maakt dat de apocalyptische vermaningen tot groot vermaak van het publiek ombuigen naar een anarchistisch egocentrisme, een 'retour' naar het primaire die alles en iedereen een lachspiegel voorhoudt. Het is dus laat het werken, dat het gedaan is."

Eerst ging ik je vragen welke verbinding dat is tussen het eschatologische doemdenken en het obscene, en welke lachspiegel je bedoelt - maar nu met die Kurzweil - een futurist met zo'n naam! - begrijp ik beter wat je bedoelt; misschien dat obscene nog niet helemaal - maar vooral ook de laatste vetgedrukte zin niet; ik weet niet hoe ik die moet lezen. Dan later pik ik het wel weer op: "een monstrosum dat dient om het bekende door middel van net dat groteske te vatten, ex negativo als het ware" - heel even flitst Levinas daar door me heen.

Het is een genot je te lezen; je slaat voortdurend bressen en maakt langzamerhand een Henry Moore van me: een grotesk lichaam, vol gaten. Morgen verder met je tekst. Half slapend, uitgeput van het onafgebroken lichtstaren een hele dag lang, ook ik,

Zeer goede groet,

Rutger

Re: 't slenterende keurslijf

2008-03-30T14:09:00.001-07:00

Rutger,

Dit gaat toch effie duren vooraleer ik die post verwerkt heb, ik vind het zo op het eerste zicht eigenlijk 1 en al post-modern om een astrologisch discours te gebruiken als woordelijke figuur om het groteske individu te vatten. In die zin is het enkel een kwestie van een voldoende hoge resolutie , verfijning in het basisveld waarbinnen je een figuur tekent om de analogie te kunnen overbrengen, of eigenlijk al niet meer een analogie, maar de gedachtenbeweging zelf.

Dat sluit overigens mooi aan bij mijn lectuur van Lieven de Cauter's Benjamin boek, ik ben daar al effie mee zoet, het is één van de twintig boeken waar ik ergens middenin zit. Benjamin, zoals de Cauter hem beschrijft want dat Duits van Benjamin is aan mij voorlopig niet besteed, gebruikt immers op een soortgelijke wijze het joods-messianistisch gedachtengoed om een 'materialistische' beweging in zijn kritiek te leggen.

Zelf gebruik ik soms ook de raarste teksten om een gedachtenkronkel 'vatbaar' te maken, maar dat gaat dan eerder over een aanvoelen van de aard van de beweging dat over een fixeren van een Idee, want dat is slechts het afval van die beweging en dus secundair.

Het sluit dus, een beethje verderop, dan toch ook weer aan bij wat ik daar poneer met dat 'transhumane' perspectief, maar ik heb dan wel heel erg grote reserves bij de manier waarop mensen als Ray Kurzweil van een aangereikte vinger een arm maken om de hele wereld hun visioenen in te meppen, en dan natuurlijk de hele wereld met veel centen eerst. Dat is wat mij betreft een verfoeilijke recuperatie van een vooruitgangsdenken waar we eigenlijk bijna van af leken te zijn, maar dat dachten we over het religieuze fanatisme ook al effie.

Dus heb ik het daaromtrent liever over een a-humaan perspectief, om de verleiding niet aan te zwengelen om toch weer in levels en gradaties van verlossing beginnen te denken. Dat zint mij bij Benjamin overigens ook niet, dat zijn denken uiteindelijk ook weer een (wan)hoopsdenken is, mij intuitie dwingt mij altijd naar een appreciatie van het onmiddelijke ten nadele van een tijdsgebonden constructie, een gaan naar. Het gaan gaat zo wel, dat heeft geen af of op nodig, voor mij.

Wat dat betreft moet ik bij zo'n astrologisch discours niet meer of niet minder 'buiten de haakjes' zetten als bij eender ander discours dat dan wel de status van wetenschappelijkheid kan claimen. Dat wil dan ook weer niet zeggen dat ik de wetenschap als paradigma in vraag stel, toch niet met de aanvaardbaarheid van astrologische redeneringen als inzet. Dat situeert zich eerder op een epistemologisch kader en dan nog verderop in een ontologisch perspectief waar er een richting dient genomen, telkens weer, maar van buitenaf lijkt dat een keuze, enfin dat wordt teveel nu, maar de rafels moeten er al zijn zodat er later aanknopingspunten te bespeuren zijn.

Dus, die mevrouw is al bij al 'n interessante wending, vind ik, toch.

dirk

Re: 't slenterende keurslijf

2008-03-30T10:24:00.001-07:00

"Negatief is immers niet wat ontstellend is, negatief is wat dusdanig beknot, gerasterd, gevangen en gefixeerd is dat het elke vorm van onvatbaarheid als een bedreiging ervaart."
Juist! Dat mag ik zo graag lezen!
Ik lees nog verder...

At 16:13 30-3-2008, you wrote:

Rutger,
heb op steels-zondagse wijze nog enkele paragrafen in die laatste post van me ingewerkt, o.m. ook om dat negatieve wat beter af te zetten tegen het karakter van 'onze' aanpak die het groteske wel als positief kan pogen te benaderen.

Re: 't slenterende keurslijf

2008-03-30T10:06:00.001-07:00

Dirk,

Er is heel veel wat ik pas bij tweede of derde lezing van je begrijp, - maar dan ook goed! Of mijn post een venster openzet of er juist een sluit, weet ik niet, ik ben heel benieuwd wat je ervan gaat zeggen. Ik kan me eigenlijk niet voorstellen dat je je er in zult kunnen vinden, maar misschien vergis ik me. Ik 'hoop' geen van beide, ben alleen maar benieuwd - wat niet wil zeggen dat je je uit moet putten.

In elk geval is het voor mij ook een hele andere richting - hoewel een zeer vertrouwde - dan ik hiermee dacht in te slaan. Allicht hoort het tot 't bronmateriaal, of het heel vruchtbaar zal zijn betwijfel ik eerlijk gezegd. Eigenlijk vind ik het alleen maar frappant: de manier waarop ik 'de groteske mens' (beetje formalistische formulering) heb leren kennen, en wat ik daar bij die mevrouw Burgers over Steenbok lees.

Rutger

't slenterende keurslijf

2008-03-30T07:14:00.001-07:00

'k heb op steels-zondagse wijze nog enkele paragrafen in die laatste post van me ingewerkt, o.m. ook om dat negatieve wat beter af te zetten tegen het karakter van 'onze' aanpak die het groteske wel als positief kan pogen te benaderen.

In die zin bedoelde ik ook die wellicht nog mysterieuze verwijzingen naar de 'eigenface' , waar het onvatbare een substantiëel karakter krijgt door een andere invulling van het substantie-begrip: substantiëel is niet (uitsluitend) wat de mens kan vatten, maar wat het (menselijk) systeem kan aanwenden, een algoritmische gemeenplaats, iets wat ik in mijn definietsels aanduid met een 'poortsel'. Dat gaat misschien wat ver richting de Kathedraalse Leer, met haar immer dubieuze status. Wat daarover gezegd wordt, is dan ook niet meteen 'cruciaal' voor het opzet hier, medunkt. Het zet wel wat ramen open, hoop ik dan maar, naar een verte zoals een levend lichaam die in de beweging van het briesje kan ervaren.

Zoals ik eerder al zei, het tempo van opeenvolgende posts hoeft hier helemaal niet zo hoog te liggen, dus ik probeer wat ik dan wél post als het effie kan in de diepte uit te werken. Niets belet je uiteraard om ook in mijn posts te duiken en daar accenten te verschuiven. Het stramien van het 'bloggen' met de keurige aanduidingen van 'dit is toen door die en onder die categorie gepost', is een keurslijf dat best ook elke manier mag als een leeg omhulsel genegeerd of ondergraven.

Re: Antonius

2008-03-29T07:19:00.001-07:00

Het Atomium heb ik in mijn jeugd bezocht; dat was leuk hoor!

Ja, natuurlijk, die groteske figuurtjes, duiveltjes - en door wie zou Antonius in de woestijn verleid worden, als het niet de duivel himself was? Eenmaal daar, kun je als "essayist" goed aan de slag. Ook maar tussen aanhalingstekens, want veel is voor dat soort werk niet nodig. Maar de moeite is het allicht wel waard. Enfin, morgen meer.

Inderdaad, een resonantie van het Dante-fragment. Iets maakt zich van iemand meester: wat blijft er over? Soms: "levenssappen die op zinsverbijsterende wijze in het zichtbare gulpen," zoals je zegt, "als een sterk naar het schizoïde neigende auto-destructieve sjamaan die al stervend de grootst denkbare energiën vrijlaat"; soms is dat de lach-energie waarmee het finale ontbreken van ieder spoor wordt bevestigd: in ons lachen weerklinkt hun laatste geblaf/gehuil.

Een Hollandaise! Zo vanuit de blender?
Ik heb het naar mijn zin hiermee, hoor!

grotexten op de kulbibsenrol

2008-03-29T05:14:00.001-07:00

dirk vekemans
grotextenlijst voor het datashoppen in de ku letteren bib